16. jun, 2020

Weer onder de mensen...

Sinds enige dagen besef ik hoe opgehokte kippen zich voelen. Opgesloten! Tot die conclusie kun je alleen maar komen als je na enkele maanden weer onder de mensen komt. Die behoefte heb ik meestal niet. Schrijven van reportages en het monteren van filmpjes is nu eenmaal een ascetische bezigheid, waarbij je het liefst niemand om je heen hebt. In het begin van de lockdown heb ik het kantoortje dat een opdrachtgever mij ter beschikking heeft gesteld spoorslags verlaten. Om vervolgens mij naar mijn lief in België te spoeden, want in de nacht van 20 of 21 maart sloot België de grenzen en in die bewuste nacht kon ik nog nét de grens over. Vervolgens ben ik bijna een maand bij mijn lief gebleven, daarbij de huidige tijden zegenend; je kunt overal werken waar je wilt. En omdat mijn lief gezonder voedsel maakt dan ikzelf, ben ik onder haar tedere hand en zuinig-calorische kookkunst ook nog afgevallen. Maar eens moet je terug. Want ik heb opdrachtgevers in Nederland die op mij rekenen, al moet ik toegeven dat mijn goede vriend Henk mij geweldig wist te vervangen.

 Teruggekomen in Nederland heb ik mijn domicilie definitief verplaatst naar mijn appartement, deels om praktische redenen. In de directe omgeving daarvan moet ik ook regelmatig werken en kan ik het zelfs lopend af. Gevolg is dat ik ruim acht weken in mijn kleine appartement van 36 m2 heb doorgebracht. In die tijd heb ik mijn werk zodanig georganiseerd dat ik dankzij enkele investeringen heel flexibel ben geworden. Dat is mede te danken aan mijn slimme computerboer www.avensys.nl die de nodig technische zaken aan elkaar heeft geknupt. Heel belangrijk, want daardoor kon ik ook weer terug naar mijn inmiddels ontmantelde kantoortje. En da’s fijn. Want dan merk je, dat het leven en werken in je eentje toch een eenzaam bestaan is. De mensen van www.dialocid.com – de opdrachtgever van het kantoortje – zijn toch min of meer collega’s van je geworden. En dat is fijn.

Voor enkele bedrijven verzorg ik bedrijfsnieuws. Bij het vergaren daarvan heb ik gelijkgestemde zielen geïnterviewd, die ook waren opgehokt. Net als ik mis je de gesprekken bij de koffieautomaat, het kletsen op de parkeerplaats en het delen van ervaringen. Hoewel we de deur niet bij elkaar plat lopen is het toch fijn om af en toe je snoet buiten de deur te steken voor een gezellige kout over iets onbenulligs. Zeker nu ik mijn kantoor opnieuw heb ingericht is het fijn om weer onder de mensen te zijn. Tenslotte zijn we sprekende beesten die elkaar niet kunnen missen. Dat besef is misschien de winst van de afgelopen tijden.

 

Helaas zitten de kilo’s er weer aan…