20. jan, 2020

De CC-plaag

‘Ik ga Cc’s niet meer lezen, tenzij er bij staat waarom ik ze moet zien’. Als dus sprak een geplaagde CEO van een bedrijf onlangs tot mij, na een interview. Per dag krijgt hij meer dan vijfhonderd mails op zijn puter, waarvan 95% Cc’s direct de digitale vuilnisbak in gaan. ‘De meeste berichten die ik krijg’, aldus deze topman, ‘zijn mails van medewerkers en stafleden die zich willen indekken tegen besluiten die ze nemen. Gaat er wat mis, dan zeggen ze ‘ja maar ik heb je Ge-cc’d dus je wist er van’. Via een mail naar álle medewerkers kondigde hij zijn stoere en kloeke besluit aan. Na een campagne van een week, waarin hij de kopiisten persoonlijk aansprak of belde was de CC-plaag bijna afgelopen. ‘Heerlijk, dankzij dit besluit kan ik vroeger naar huis’, aldus de gelukkige topper.

 Van oorsprong staat het begrip CC voor ‘Carbon Copy’. De meeste jongere lezers weten dat niet meer omdat ze het zalige tijdperk van het stalen tikijzer niet meer hebben meegemaakt. Moest er een kopie worden gemaakt, dan deed je een stuk carbonpapier tussen het oorspronkelijke en het te kopiëren vel, waardoor er een kopie ontstond. Jammer dat dit tijdperk voorbij is, want een extra handeling behoedt menige ontvanger van een mail voor de totale ergernis. Nog erger is het als mail worden ingezet als strategisch doel. Dat overkwam een Belgische vakbroeder van me laatst. Iemand in de organisatie was het niet eens met de strekking van een werkstuk dat hij  had gemaakt. Die hing zijn tamelijk redeloze en spontane klacht via Cc’s gelijk aan de grote klok bij zijn collega’s, zijn baas en de ganse directie van de organisatie.Gelukkig stond zijn directe opdrachtgever achter hem, anders had dat nog heel vervelend kunnen zijn. Uit pure hufterigheid heeft hij dat jankende geschrift niet beantwoord. Hij staat namelijk op het standpunt dat iemand die andere opvattingen heeft dan hij, net zo goed even kan bellen voor hij digitale stront gaat smijten om zijn eigen blazoen schoon te spoelen. Ik vind daar veel voor te zeggen. ‘Bellen gaat sneller’, is mijn motto. 

Wie de CC-plaag wil vermijden, doet er goed aan om dat binnen de organisatie kenbaar te maken. Het scheelt een hoop leestijd en geprietpraat over de inhoud. Hetzelfde geldt trouwen voor vergaderingen waarvan wetenschappelijk is bewezen dat 60% ervan totaal nutteloos is. Een Nederlander vergadert een kwart van zijn tijd. De Belg doet dat ook, maar onderhandelt wat meer in de wandelgangen, zodat niemand er last van heef. Maar dat is stof voor ander column...

Soms kijk ik nog wel eens verliefd en weemoedig naar mijn voormalige typgeval, dat nog steeds mijn studio siert. Ik ben gek op digitale technologie, maar de romantiek van tikken op een ijzeren ding mis ik wel eens. Net als overbodige en soms hinderlijke Cc’s, die ik  kan missen als kiespijn…