13. okt, 2018

Kiezen voor Denise

Als ik morgen zou mogen stemmen voor de Gemeenteraadsverkiezingen, dan zou ik stemmen op Denise van der Voort, de schepen van cultuur. Later meer hier over. Maar ik mag als Nederlander niet stemmen en bovendien zou ik als rechtse bal nooit stemmen op een socialiste. Edoch, Denise is zo rood als het maar kan. Dus mijn keuze dient verklaarbaar te zijn. Maar morgen gaan de Leuvenaren naar de stembus voor lokale en burgemeestersverkiezingen. Verkiezingen in Belgen zijn verplicht. Wie niet op komt dagen krijgt een boete van tussen de 60 en 150 Euri, en daar zit niemand op te wachten. Vandaar dat de Belgen braaf gaan stemmen.

 

Keizer van Leuven

In Leuven gaat het om meer dan de partijen. Er moet ook een nieuwe burgemeester komen. Dat was 24 jaar lang Louis Tobback, bijgenaamd De Keizer van Leuven. Ondanks het feit dat de beste man maar een paar turven groot is, een politieke geweldenaar die in z’n  eentje de bouw van de megalomaan winkelcentrum in Brussel tegenhield. Zijn gedoodverfde opvolger zou dan Mohamed Ridouani moeten worden. Die wordt hier door de socialisten flink naar voren geschoven, maar de vraag is of die het wordt. Zijn opponent is Carl Devlies van de Christendemocraten, die een veel ‘presideëtieler’ overkomt. Wat er ook gebeurt… Denise Vandervoort moet wat mijn betreft terug komen. Waarom… omdat ik haar ken. Dat scheelt een hoop. Van haar programma weet ik in feiten niets af.

 

Big Bill

Vandervoort is een wethouder van Cultuur die onder de mensen is. Niet alleen in verkiezingstijd, maar ook er tussendoor. Daar ken ik haar ook van. Voor de eerste keer ontmoette ik haar bij een optreden van de plaatselijke bluesartiest Big Bill. Babbeltje mee ‘geslagen’, zoals de Belgen zeggen. Dat moge verwonderlijk zijn, want Vlamingen zijn uiterst gezellig onder elkaar, maar van vreemden – en zeker Hollanders – moeten ze in feite niets hebben. Later nog een paar keer gesproken over onze wederzijdse bezigheden en de afloop daarvan. En ze nam op het gemeentehuis de eerste CD van Playade – een muzikaal duo waarvan ik deel uit maak - officieel in ontvangst. Compleet met fotograaf en aandacht in de plaatselijke pers. Zo leer je elkaar kennen. Zo stortte ze, om met Covey te spreken, flink wat emotioneel geld op mijn spirituele bankrekening. Dus mijn stem zou naar haar gaan.

 

Didi de Paris

Wellicht dat ik daarmee de vriendschap verspeel van mijn goede vriend, de dichter Didi de Paris wiens vrouw de Groenen in Leuven vertegenwoordigt. Maar ja. Ik hoef niet te stemmen. De vele plakkaten die hier in de straten  en huizen hangen staren mij hol aan. Voor het eerst in mijn leven ben ik blij een agnost te zijn. Tenminste, als het om de merkwaardige Belgische politiek gaat.