3. okt, 2018

Een bescheten land

De Belgische futuroloog Herman Konings die ik onlangs interviewde in Antwerpen voorspelde 10 jaar geleden al dat er meer luiers zouden worden verkocht aan ouderen dan aan baby’s. Daaraan moest ik denken toen ik laatst een krachtige scheet liet in mijn kantoortje van Via Communio BV, mijn bedrijf. Ik dacht: ‘Er is hier toch niemand, dus het kan wel even’. Waar ik niet op rekende was dat het resultaat een natte wind was die als een raket de broek in vloog. Ik kan je vertellen, dat zoiets helemaal niet leuk is, en heel even prees ik de Heer dat ik alleen was. Ik ben met rokende banden naar huis gereden  om van broek te wisselen, beseffend, dat heel wat ouderen die gelegenheid niet hebben.

Zowel in Nederland als Vlaanderen – waar ik vaak verkeer – is er een chronisch tekort aan mensen in de ouderenzorg. Dat betekent dat ouderen die in hun broek poepen en dat zelf niet kunnen oplossen urenlang in hun eigen stinkende mest zitten. Vooral ’s nachts als er weinig tot zelfs een verpleging is. Met name in Nederland is er op een kotsmisselijke manier bezuinigd op de ouderen. Ook nu nog, terwijl in de nieuwe begroting van Rutte IV het geld tegen de plinten klotst, wordt er nog te weinig zorg aan ouderen gegeven.

Discrepantie

Er zijn volgens een persbericht van Omroep Max zo’n 130.000 vacatures in de zorg.  Op dit moment leven er 1,3 miljoen 75-plussers in Nederland en dat aantal stijgt naar 2,1 miljoen in 2030. Dat betekent veel voor de manier waarop de zorg ingericht wordt. Bijna 40 organisaties, instellingen, bedrijven en overheden slaan weliswaar de handen ineen om de ouderenzorg te verbeteren, maar tussen overeenkomst en uitvoering zit vaak een discrepantie. De goede voornemens en woorden tot samenwerking vertalen in concrete daden blijkt vaak heel moeilijk. Door het verenigen van alle partijen die betrokken zijn in één ‘pact voor de ouderenzorg’ kunnen de krachten gebundeld worden en de plannen gezamenlijk uitgevoerd. Maar de praktijk is vaak weerbarstig. Dat blijkt sowieso uit het feit dat elk plan op dit gebied in Nederland en Vlaanderen tot een mislukking is gedoemd.

Natte flats

De komende jaren is er derhalve letterlijk veel stront aan de knikker. Als 66-jarige voel ik me nog steeds gezond. Ik ben blij dat mijn natte flats een uitzondering is. Maar wie garandeert me hulp als ik krachteloos ben en in de broek schijt? Tijd dat de bekakte lieden in Den Haag nu eindelijk écht iets voor de ouderen van Nederland gaan doen. Wie zorgt er voor dat de ouderen van Nederland in actie komen? Onder met motto uiteraard: ‘Wie wind zaait zal storm oogsten’. En da’s niet grappig bedoeld!