30. jun, 2018

De Dood en de Foto...

Steeds vaker krijg ik te maken met nabestaanden van doden met het verzoek om foto's van hen op te sturen.  De vrouw naar aanleiding van wie ik dit stuk schrijf, leeft niet meer. Zij overleed plots aan een maagbloeding in 2018. Een paar dagen geleden kreeg ik het bericht dat de betreffende internationaal bekende vrouwelijke professor die ik in 2015 interviewde in maart 2018 is heengegaan. We nodigden haar toentertijd ook uit om een college te geven voor  de betreffende klant. Het heeft er indertijd om gespannen of ze ook zou komen. Ze kwam terug van een studiereis in Japan en had daar flinke maagklachten opgelopen. Hoe lamlendig ze zich ook voelde, ze gaf het college met verve. Misschien dat er toen al iets aan haar maag mankeerde. 

Fontein

Haar foto heb ik genomen vlakbij de faculteit. Het was een mooie dag. De zon scheen. Studenten luierden op de schaarse banken op de buitenplaats van de faculteit naast een vermoeide Fontein die amechtig een waterstraaltje produceerde dat neerkwam op een met algen bedekt vijvertje. Ze was ontspannen en dat is aan de foto te zien. Die foto heb ik bewaard in Google Foto, waarin ik nogal wat platen heb zitten. Want je weet maar nooit hoe je daar nog eens nut van hebt. Verder nooit meer aan gedacht, tot ik een berichtje kreeg van haar moeder in Antwerpen die de foto graag wilde hebben. Ik heb de foto wij Wedding in Harderwijk op groot formaat (gratis!) laten afdrukken en naar haar toe gebracht.

 

Ongeluk

Ik moet nog wel eens foto’s uit mijn archief halen van mensen die er niet meer zijn. Zoals een zakenman uit Lelystad die nooit op de foto wilde. Maar ik had er toch een paar van hem geschoten. Zijn vrouw was er dolblij mee. Twee jongelui die ik op een sportschool had gefotografeerd en die de dag daarop bij een afgrijselijk ongeluk om het leven kwamen en allebei levend verbrandden. En zo kan ik nog wel een paar situaties opnoemen waarin Magere Hein een fiks aandeel heeft. Naarmate ik ouder word begint mijn fotoarchief op een visueel mortuarium te lijken, maar dat vind ik niet erg meer. Van veel mensen zijn er- ook in dit tijdperk – niet veel echt geposeerde foto’s. Die heb ik wel omdat ze meestal voor publicaties zijn bedoeld. Dan moeten ze poseren en het liefst levendig in de lens krijgen. Het liefst lachten, waartoe ik een aantal ijzersterke grappen op het repertoire heb.

 

In het geval van die professor was dat niet nodig. Die zat op haar gemak op de trap van het faculteitsgebouw. Een bijzondere vrouw die veel te vroeg is heengegaan en die nog zo veel had willen doen.

 

Moraal van het verhaal: laat af en toe een paar goede foto’s van je maken. Mocht je vroegtijdig een bezoek krijgen van eerder genoemde Hein Met Weinig Vlees Op De Botten, dan hebben je nabestaanden een mooie fotografische erfenis. Gun ze dat…