12. nov, 2017

Me too. Alle mannen vieze billenknijpers?

Evenals veel andere mannen heb ik de in sneltreinvaart de levensfilm even laten terugspoelen toen de discussie over Me Too op gang kwam. Dit in de gedachte dat ik misschien ook wel eens té vriendelijk tegen vrouwelijk personeel zou zijn geweest, hetgeen mij de kale kop had kunnen kosten. Het schoot me even niet te binnen, maar toen het Algemeen Dagblad negen don'ts publiceerde over intimiteiten op het werk ben ik het toch even gaan vragen. Bij mijn weten heb ik medewerksters nooit in de billen geknepen. Over het algemeen val ik meer op borsten, maar ook ten aanzien deze attributen heb ik nooit zondige daden gepleegd, noch vunzigheden betracht. Wel maak ik soms complimentjes en dat betreft meestal nieuwe kleding die female klanten of medewerksters bijzonder flatteren. Toen één van onze dames opvallende nieuwe panties aan had heb ik mij verstout door te zeggen dat ze dankzij dit textiel mooie benen had. Dat vermocht haar blijdschap te geven, hetgeen ze me ook meldde. ‘Dank voor het compliment’, zei ze, zonder daarna een advocaat in te schakelen. Dan is er nog één puntje waar ik aan moet denken. Volgens ditzelfde blad is ook kussen met verjaardagen en het Gelukkig Nieuwjaar voor mannen een daad van vlezige vuigheid die niet meer mag. Ik vraag me dan wel af wat ik moet doen als de dame in kwestie zelf deze collegiale intimiteit er in houdt.

 

De hele discussie over Me Too vind ik iets ranzigs hebben. Dat gaat dan niet over het onderwerp, maar over het tijdstip waarop de slachtoffers uit de knijpkast komen. Sommige doen dat tientallen jaren later, waarna er alsnog mannelijke reputaties op de schroothoop belanden. Natuurlijk is machtsmisbruik van mannen hoe dan ook af te keuren. Maar er is ook een andere kant van de medaille. Er is namelijk weinig aandacht voor het omgekeerde, waarbij vrouwen hun lijf en leden zelf inzetten om een bepaald gunstig effect of voordeel te bereiken. Dat is een moeilijk onderwerp, waar je het als man maar beter niet over kunt hebben, want dan ben je een verwerpelijke seksist. Wat dat betreft kan ik putten uit een brede ervaring in het zakenleven waarbij verleiding van de andere sekse het soms wint van zakelijke argumenten. Daar wil ik het even bij laten, zonder in details te treden.

 

De hele discussie hangt me de keel uit. In mijn omgeving heb ik louter te maken met toffe wijven, zowel vrouwelijke klanten als medewerksters. Moet er gezoend worden, dan doen we dat en daarbij weet iedereen wat de grenzen zijn. Het is een kwestie van gezond verstand. Waar het hier over gaat zijn de uitzonderingen en niet de regel. Het  beeld dat alle mannen machtsbeluste macho’s zijn die niets liever doen dan vrouwen te verkrachten klopt niet met de werkelijkheid van alledag. De meeste werkgevers zijn nette mannen. Me too!