28. aug, 2012

Eurmoede

De topman van Unilever heeft in zijn onfeilbare wijsheid verkondigd dat Europa opnieuw aan de armoedegrens staat. De eerste tekenen hiervan zijn al zichtbaar in de zuidelijke landen, zoals Spanje en Portugal. In Nederland ligt de armoedegrens op € 49,-- per dag voor een gezin met twee kinderen en € 28,-- voor een alleenstaande. Dat is geen vetpot, maar het kan. Dat weet ik uit eigen ondervinding. In 2002 heb ik het door een wat vervelende scheiding die mij bijna al mijn geld kostte, een jaar lang met € 400,-- per maand moeten doen. Eerlijkheidshalve moet ik daarbij wel vertellen dat de ‘zaak’ mijn auto en telefoon betaalde en scheelde al gauw een slok op een borrel.

 

De zuidelijke landen zijn altijd al zwakke landen geweest, wat ook geldt voor een aantal Oostbloklanden. Nog geen drie jaar geleden hadden wij ook een filiaal in Iasi, Roemenië. Een stad met 500.000 inwoners tegen de Moldavische grens aan. Ik heb daar horden mensen uit de vuilnisbakken zien eten. Sommigen woonden in het riool. Europa pompte er miljarden in, waarvan het merendeel in de zakken van corrupte ambtenaren en politici verdween. Het meest flagrante voorbeeld van corruptie is de snelweg van Boekarest naar Constantza. Een prachtige weg waar je 120 mag rijden, maar dat doet niemand. Er zitten gaten in de weg en er liggen ook talloze stenen op. De weg wordt ook slecht onderhouden, naar verluidt. Corruptie het spook van de zuidelijke landen. Het zit in de genen van ambtenaren en politici. Dat krijg je er niet uit. Dat wordt ook bevestigd door een goede vriend van me, die al jaren in Spanje woont. ’t Zijn toch landen met andere gewoonten dan hier… laten we het daar maar op houden.

 

De armoedegrens in Nederland ligt op het hoogste niveau van de gehele wereld. Je kunt je zelfs afvragen of we hier eigenlijk wel armoede kennen. De huidige generaties in ieder geval niet. Bij ons thuis hadden we het vroeger niet breed. Mijn vader verdiende nauwelijks geld voor zijn gezin met zeven kinderen. We zaten weggepropt in een veel te klein huis in Zandvoort. We hadden net te eten, maar meer dan ook niet. Geld en kleren kregen we soms van de diaconie van de kerk. Dat is armoede. We waren wel heel gelukkig. Daarom denk ik dat misschien met het gaan van onze rijkdom, wellicht het geluk ook weer een beetje terugkomt. Want in de huidige samenleving is dat iets, wat ik bij veel mensen mis. En soms ook bij mezelf. Gelukkig kan ik nog heel blij zijn met hele kleine verrassingen of luttele geschenkjes. Dat komt omdat ik die tijden van armoede nooit zal vergeten. Toen schreef ik de mooiste muziek en de prachtigste gedichten. Met een knorrende maag… dat wel. Liever wat minder eten, dan geen muze en creativiteit. Want zonder zou ik sterven!