6. aug, 2012

Verslaafd voor het leven

Verslaafd

Eigenlijk is het onvoorstelbaar wat een enorme productie de componist Johann Sebastiaan Bach in zijn korte leven van 65 jaar heeft gehad. De man (1685 - 1750) was een absoluut en veelzijdig genie. Dat merk je als je composities van Bach hoort en nog meer als je ze speelt. Ik ben een matige organist en dat gevoel van nederigheid krijg je nog meer naarmate je probeert partituren van de grote componist te doorgronden. Dat is al moeilijk voor degenen die het conservatorium hebben doorlopen, laat staan een worstelende amateur zoals ik. Ooit heb ik musicus willen worden. Maar na drie (!) hersenvliesontstekingen op rij tussen mijn 14e en 17e jaar ben ik de functies van noten lezen en rekenen kwijtgeraakt. Dat is de reden dat ik geen musicus ben geworden, maar uiteindelijk reclameman. Noten lezen gaat nog steeds niet vlot. Ik ontcijfer partituren en leer ze uit mijn hoofd. Dat lukt redelijk. Maar het kost een hoop tijd.

 

Omdat de muziek van Bach bijna mathematisch is kun je er ook veel mee. Had Bach in deze tijd geleefd, dan zou hij zeker prachtige jazz hebben gemaakt. Hij was altijd wel in voor iets nieuws. Getuige bijvoorbeeld de Koffie Kantate die hij enigszins luimig schreef. De jongeren van zijn tijd verbleven gaarne in het koffiehuis om gezellig bij te kletsen. Bach vond dat ze wel iets beters te doen hadden en bracht dat tot uitdrukking in de fraaie Kaffeekantate. Een mooi voorbeeld van hedendaagse bachvertolkingen komt onder andere van de Franse componist/pianist Jacques Loussier, die onder andere – begeleid met een lekkere bas en subtiele drums – Bach speelt. Maar dan als melodische en slimme jazz. Ik ontdekte zijn repertoire ooit tijdens een tussenlanding van zes uur in Wenen, terugkomend vanuit ons toenmalige kantoor in Iasi, Roemenië. Dat was genieten. De hele vliegreis terug. Als u onderstaande link op Spotify opent, snapt u waarom…

http://open.spotify.com/album/6Vxj3BgTSkw5rdL1gMNAkA

 

Helaas vinden heel wat mensen Bach ‘zwaar op de hand’. Voor sommige orgelconcerten is dat ook wel zo; dat is behoorlijk ‘Van Dik Hout Zaagt Men Planken’. En voor zijn oratoria moet je ook even de tijd nemen. Maar voor mij geldt: geen dag zonder Bach. Dat is volgens mij de enige verslaving die ik heb… De enige die er last van hebben zijn soms de buren, als ik thuis mijn Johannus kerkorgel flink laat dreunen.