18. jul, 2012

Mijn lijk? Over mijn lijk!

Ooit heb ik met mijn Dame Godelieve de discussie gevoerd of ik mijn lijf aan de wetenschap zou offeren. Dat vond ze een goed idee. Ze is ooit afgestudeerd als master in de criminologie en heeft in die kwaliteit niet alleen kikkers, konijnen en deels ook mensen gedemonteerd. Dat vertelde ze me met onverholen plezier, reden waarom ik in de keuken steeds kijk waar de messen liggen als we het even niet met elkaar eens zijn. De universiteit van Leuven wil graag dooien voor de studentjes hebben en naar verluidt worden er heel wat versneden in het belang van de wetenschap. Heel anders dan in Nederland. Daar moeten ze me niet meer. Ze houden lijken over. Na jarenlange campagnes om mijn corpus uit elkaar te mogen snijden, meldt men mij nu dat mijn dode ledematen niet meer welkom zijn.

 

Het nieuws meldde dat men veronderstelde dat het grote aanbod te maken zou hebben met het feit dat mensen geen geld meer hebben voor een begrafenis. De flapdrol die dat heeft verzonnen hoort eigenlijk zelf op de snijtafel thuis. Mijn uitleg is dat mensen meer betrokken zijn bij de wetenschap, dankzij intensieve campagnes van de medici. Na jarenlang gesmeekt te hebben om proefmateriaal, komen er nu nurkse berichten van de heren en dames Esculapen dat we niet meer nodig zijn. Dat had ook wel anders gekund. Ik voorspel dat er binnenkort nu weer een groot tekort zal ontstaan. De genezers kunnen wellicht geweldig genezen, maar van communicatie hebben ze geen verstand. Om in de beeldspraak te blijven… Dit LIJKT nergens op.

 

Mijn lichaam voor de wetenschap? Over mijn lijk, zou ik zeggen. 

 

Foto: De anatomische les van Rembrandt