21. jun, 2016

Voorlichters en journalisten. Kroniek van een arrestant

Ik begin steeds grotere vraagtekens te zetten bij de rol van persvoorlichters en voorlichters. De reden waarom zal ik je vertellen. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik van mijn klanten onafhankelijke commerciële journalistiek mag bedrijven, zolang mijn stukken maar niet kwetsend zijn voor anderen. Die objectiviteit is een eis die ik stel, anders kan ik geen nieuws schrijven. In mijn geval hoef ik me niet te houden aan allerlei vervelende bedrijfsstrategietjes, daarvoor word ik niet betaald. Ik durf me dus met een gerust hart journalist te noemen, temeer om dat ik ook nog wel eens voor publieksbladen schrijf. Maar…

 

Helaas wordt mijn mooie vak vaak gehinderd door het kwalijke verschijnsel van de voorlichters en pr-managers. In Nederland hebben we zo’n 15.000 tot 18000 journalisten, maar er zijn wel 150.000 voorlichters die zich in het bedrijfsleven en de overheid hebben ingevochten. Ze stellen vaak belachelijke eisen, die ze vaak dictatoriaal doorgeven aan hun collega’s en veiligheidsmensen. Dat is soms vervelend als je ook foto’s wilt maken. Het is genoegzaam bekend dat ik mijn artikelen opluister met allerhande fotografieën en die neem ik zelf. Waarom? Dat scheelt klanten een hoop geld, hoeven ze geen dure fotografen mee te sturen.

 

Tot een paar jaar geleden kon je er op los schieten. Maar de laatste tijd krijg ik onmiddellijk veiligheidstroepen op mijn dak. Meestal heb ik mijn platen toch al en laat ik mijn memorycards in mijn sokken verdwijnen.. edoch: In heel Europa word ik tijdens reportages steeds vaker in de kraag gevat om vervolgens te biecht te gaan bij… u raad het al: de voorlichter. De PR-dame van een Duits winkelcentrum waar ik aan het fotograferen was, wilde zelfs dat ik voor mijn eigen foto’s ging betalen. Toen ik meldde dat ik dat ging publiceren, beriep ze zich op een Kommunikations Fehler.

 

De 150.000 Nederlandse voorlichters hebben de wind er onder. Personeel van bedrijven en overheden durft niets meer te zeggen zonder de tussenkomst van… De Voorlichter. De meeste van dat soort mensen hebben totaal geen journalistieke ervaring en zorgen er voor dat je meer niet dan wel te weten komt. Het is bij Broad gewoonte om stukken die wij voor klanten maken ter controle van de feiten toe te sturen. Helaas komen je stukken soms redelijk verwrongen terug en ik ken zelfs voorlichters die wellicht hoge cijfers hadden op de Hogeschool, maar niettemin nog geen zes zinnen foutloos kunnen schrijven. De communicatieopleidingen van Nederland braken steeds meer van die types uit, die nog nooit een redactiekantoor van binnen hebben gezien.

 

Journalistiek is het mooiste wat er is. Voorlichters? Er zitten hele goeie bij, vooral die lui die zelf een poos bij de krant hebben gewerkt. Die snappen wat je wel en niet nodig hebt. Helaas… is dat een uitstervend soort. En wat de nieuwe voorlichters betreft? Dat wordt een uitstervend vak. Want het moderne publiek maakt zijn eigen nieuws zonder regels. Wie niet horen wil… die moet maar voelen