18. dec, 2014

Brauck

Aanstaande zaterdag wordt hij gecremeerd en dat is geen fijne gedachte: Willem Brauckman, Kortweg: Brauck. Kunstenaar, schilder, verteller, schrijver en levensgenieter. Een ronde mens met humor met wie je ook diepere gedachten kon delen. Ik leerde hem een jaar of vijf en twintig geleden kennen bij een drukkerij die nu niet meer bestaat, Flevodruk. Ik kan me niet meer helemaal herinneren wat hij daar deed. Zeefdrukken, geloof ik. Na die tijd kwam ik hem telkens weer tegen in Harderwijk en andere plaatsen. Tot een écht gesprek met hem kwam het door een interview met hem en Pieternel. Dat maakte de fotograaf Robbert Frank Hagens en ik voor een boek, getiteld ‘Zoektocht Naar Vrijheid’, uitgegeven door Drukkerij Bolhuis te Ermelo.  We kwamen onverwacht binnen in het tuinhuis op Landgoed de Essenburg in Hulshorst. Daar had hij zijn atelier en een expositieruimte, waar een prachtige vleugel stond. Pieternel zette koffie.

 

Jaren later woonde hij ineens in de binnenstad van  Harderwijk. Het huis heette: ‘De Zevende Hemel’, een voormalige kerk aan de Hoogstraat. Ik ging er kijken en we spraken een paar uur over de kunst. Plotseling was hij daar weg en woonde hij in Frankrijk. Regelmatig kwam hij naar Nederland met een bestelwagentje. Ik ben ook opdrachtgever van Willem geweest. Een accountantskantoor wilde een kunstwerk laten maken en ik bracht dit bedrijf in contact met Willem. Het was een vet betaalde opdracht. Toen het werk af was belde Willem mij om te vragen of ik geen provisie van het werk moest hebben; dat is in die wereld gebruikelijk. Dat weigerde ik, want wij van Broad willen van kunst genieten en willen er niet aan verdienen.

 

Een half jaar later stond hij ineens met een fraai schilderij bij Broad op de stoep. De beloning. Een  prachtig doek, geschilderd in Frankrijk (foto). Nadien heb ik hem niet vaak meer gezien, meestal op straat. Als we elkaar dan tegenkwamen stonden we met gemak een half uur te kletsen, zelfs als het regende. De laatste keren dat we elkaar spraken was tijdens officiële gelegenheden. Bij een overzichtstentoonstelling van zijn werk in Harderwijk en de presentatie van het boek ‘De Laatste Huwelijksnacht’. Willem loste ineens op in het niets. Maanden geleden vertelde zijn dochter mij dat Willem huidkanker had. Ik dacht: ‘Die komt er wel weer bovenop’. Het was een sterke man. ’t Is niet zo geweest.

 

Ooit hebben we afgesproken dat we nog eens samen een boek zouden maken: Brauck en Broeck, met respectievelijk tekeningen en sonnetten. Ik ben niet verder gekomen dan deze column met het schilderij dat hij mij heeft geschonken. Zijn we uiteindelijk toch weer een beetje bij elkaar gekomen.

 

Het is bijna niet te bevatten dat hij er niet meer is…