14. jun, 2014

Hollanders...

Het kost me – ook na het winnen van de 5 – 1 gisteravond - altijd weer enige moeite om uit te leggen waarom Hollanders zijn zo als ze zijn. Dat ondervond ik gisteren maar weer eens toen we uit eten gingen met een Belg en twee Amerikanen. We hadden een reservering voor een tafel buiten gemaakt in een vegetarisch restaurant in Leuven en dan reken je er op dat je die plaats ook krijgt. Dat bleek niet zo, want er was iemand voor ons. Daar heb ik me behoorlijk druk over gemaakt. Bij een Hollanders is Afspraak ook Afspraak, maar in het buitenland werkt dat niet altijd zo. Afijn… ik meende dat ik maar even moest vertellen waar het op stond. Ondanks het feit dat ik ook wel weet de Belgen dat niet op prijs stellen, kon ik mijn natuurlijk mijn mond weer niet houden. Uiteindelijk hebben we de tafel gekregen waar we om vroegen, maar de smaak van de overwinning was wrang. Maar de avond was verder heel gezellig. 

 

Einde meeting

Mijn Amerikaanse vriend die veelvuldig in Nederland heeft gewerkt kon zich over de Hollandse assertiviteit menigmaal verbazen. Het ging er bij hem maar niet in, dat Nederlanders die fel met elkaar kunnen discussiëren, een paar minuten later gezellig een biertje met elkaar gaan drinken. ‘Tijdens een vergadering riep één van de Nederlanders tegen de rest ‘I am completely against this proposal.’, vertelde hij. ‘In Amerika is dat het einde van de meeting, maar de Nederlanders vergaderden gewoon verder alsof er niets aan de hand is. Maar met Hollanders kun je wel goed afspraken maken. Ze komen ze altijd na. En altijd precies op tijd. En soms nog eerder ook. Hoe komt dat toch?’

 

Water 

Het antwoord is eenvoudig. We zijn een natie van water. En we leven in een klein land. Als de ene boer de sluis open zet, loopt het land van de ander onder. Als we niet gezamenlijk afspraken maken wordt ons land onleefbaar. Daarom kunnen we samen werken, scheppen we ruimte voor anderen. En moeten we soms snel reageren. Anders loopt ons land onder en verzuipen we allemaal. Dat is een mentaliteit waarmee je wedstrijden kunt winnen. Voor de zoveelste keer neem ik mij voor om een tandje minder te acteren in het buitenland. Moeilijk soms. Uiteindelijk ben ik als vrienden van het restaurant de deur uit gegaan. ‘Awel’, zei de Vlaamse eigenaar na mijn excuses vergoelijkend: ‘trek het u niet aan meneerke. We weten hier toch hoe Ollanders zijn’/