16. dec, 2013

Herteke kwijt. Kent u dat?

Soms ben ik dingen kwijt waarvan ik zeker weet dat ze er toch moeten zijn. Dat had ik het afgelopen weekend. Ter voorkoming van diabetes moet ik pillen slikken en die meende ik bij het vertrek uit Nederland naar België meegenomen te hebben. Meende. Eenmaal thuis gekomen in Leuven dacht ik het betreffende doosje op mijn bureau gelegd te hebben. Hele huis afgezocht. Niks gevonden. Gelukkig heb ik altijd een reservevoorraad bij me. Ik heb het doosje inderdaad op een bureau teruggevonden, dus die conclusie was juist. Edoch… het was een bureau in Nederland.

 

Autisme 

Omdat ik altijd dingen kwijt ben heb ik een soort autisme ontwikkeld om ze terug te vinden. Bij mij thuis in Nederland liggen dingen altijd op een vaste plaats omdat ik eigenlijk een enorme sloddervos ben. Ik weet tot op de millimeter nauwkeurig waar ik mijn spullen heb gelaten. Daarom ben ik onmiddellijk in paniek als de werkster dingen ergens anders neerlegt. Maar meestal gaat dat goed. Over het algemeen ben ik zelf de boosdoener. En vind ik sleutels na lang zoeken terug op de kapstok en mijn telefoon in de koelkast. Dan ben ik er even niet bij geweest met mijn hoofd. Ik ben thuis dus heel netjes. Mijn vrouw noemt me dan ook Mr. Proper. Dat is een schoonmaakmiddel, waarvoor ze tegenwoordig in Nederland ook reclame maken.

 

Kerststukje 

Dingen kwijt zijn is ook typisch voor oudere mensen. Op zich valt daar voor ze nog wel overheen te komen. Maar naarmate mensen ouder worden, raken ze gehecht aan prullen waar een ander niet om geeft. Als ze die kwijt zijn is Leiden in last. Zo ook laatst mijn schoonmoeder van 89 die ergens in een gehuchtje in Belgisch Limburg woont. Die was een hertje met lichtjes er op kwijt, een lichtgevend diertje dat tegen de kerst altijd in de tuin wordt geplaatst. Dat vindt ze gezellig. Maar het betreffende beestje dat al jarenlang dienst deed als lichtend kerststukje was weg, bleef weg en werd ook niet meer teruggevonden. Vervolgens ging ze op zoek naar de schuldige die deze vuige daad op zijn of haar geweten zou kunnen hebben. Inmiddels rukte Godelieve met dank aan het Kruitvat in Leuven dat in de catacomben er nog een had staan, een nieuwe aan. Dat mocht niet baten… Het moest en zou nou juist dát herteke zijn dat ze kwijt was. Tenslotte is het goed gekomen. Het schijnt dat het ornament omdat de lichtjes niet meer brandden dan toch met de vuilnisman is meegegaan. Dat was acceptabeler dan… iets kwijt zijn.

 

Heineken

Op zo’n moment denk ik dan: als ik oud ben, word ik dan net zo. Het antwoord is: ja. Zelfs prullaria vormen in een leven dat voorbij vliedt een houvast in de wazige dagen die eigenlijk geen toekomst meer hebben. Je hebt alleen het verleden nog en dat is belangrijk. De monumenten die voor anderen onbelangrijk zijn horen er bij. Dan ben je zuinig op je herinneringen en de symbolen die dán nog waarde voor je hebben. Ik denk dat ik haar begrijp. Vanavond stond ze op mijn antwoordapparaat met een boodschap. ‘Neem een Heineken van me’, was haar diepe wens. Diep. Want Belgen haten Heineken en vinden dit flauwe gerstenat terecht geen bier, als je Leffe gewend bent.