2. okt, 2013

Diefstal Met Ballen

Er zijn momenten dat ik dieven graag met mijn hooivork in de ballen zou willen prikken. Zoals twee weken geleden. Kom ik op zondag vanuit België, waar ik woon, naar het dorp – waar ik door de week verblijf… mis ik een mooi betonnen beeld in mijn tuin. Weg!. Dader op het kerkhof. Afgelopen zondag was het weer raak. Ik besluit de dennennaalden rond mijn boshuisje op te gaan ruimen en veeg die op keurige hoopjes. Vervolgens wil ik die in de kruiwagen doen; weg! Het ding stond weliswaar buiten, maar er zijn heel wat meer mensen die kruiwagens buiten laten staan. En dan nog gisterenavond laat. Wil ik naar mijn Ipad grijpen… Weg!. Ik op zoek door het gehele huis, niets gevonden. Werkster uit haar bed gebeld, want het werd steeds later. Die kon precies vertellen waar het machientje had gelegen. Maar ’t lag er niet. Later kwam ik er achter dat de deur naar mijn tuin niet op slot bleek. Geen braakschade. Zou ik dan toch een foutje hebben gemaakt? Ik besluit de politie te bellen. Het is dan 01.00 in de morgen. Twintig minuten arriveert de Hermandad, een man een vrouw. Geen braakschade,  zien ook de verdedigers tegen het kwaad. Dus vraagt de politieman waarmee ik bezig ben. ‘Ik heb het gevoel dat er iets niet klopt. Uw Ipad is gestolen, er is geen braakschade, dat vinden wij verdacht’.  Ik: ‘Daarom bel ik jullie, juist omdat ik het verdacht vind’ Afijn. De diendster schrijft een rapportje en ze verdwijnen weer in de nacht. Dan is het half vier in de morgen.

 

Het inbrekersgilde lijkt steeds actiever te worden. Ook op de zaak hebben we al enkele malen ongenode gasten gehad. De leden van dit Gilde gooiden met bakstenen de ruiten in, en verschalkten computers nog voor het alarmsysteem in werking trad. Daar hebben we gelukkig iets op gevonden, dus dat gebeurt niet meer. Maar twee jaar geleden kwamen de heren maar liefst tweemaal in veertien dagen op bezoek. Maar toen hadden we al een hele zware brandkast waar ’s avonds de spullen in gaan.

 

Inmiddels hebben we de deuren gebarricadeerd en hebben we overal veiligheidsmaatregelen getroffen. Zichtbare en onzichtbare camera’s opgehangen. Kosten: € 29000,-- en nog wat. Van die inbraak hebben ze de daders gevonden, blijkens een schrijven van de officier van Justitie. We moesten de schade opgeven, minus uitkeringen van de verzekering. Toen bleef er welgeteld € 248,13 over die we via onze advocaat moesten claimen bij de jonge bandieten. Mijn advocaat kost € 237,50 per uur. En het kost hem een uur of drie om de claim in te dienen. Dus laat ik de officier weten dat ze voor dit bedrag onze parkeerplaats mogen schoonvegen. ‘Dat kan niet meneer, dat is tegen de wet op de privacy’, zegt de brave man, die er indertijd wel voor zorgde dat ik met naam en toenaam in de krant kwam. Op zo’n moment – en dus ook gisteren – krijg ik écht trek in woeste daden, die ik hier niet nader wil omschrijven. Wellicht brengt de titel van deze column u op ideeën..