4. jul, 2013

Begrafenissen, borsthaar en Poep En De Doortrekkers

Begrafenissen zijn per definitie geen vrolijke gebeurtenissen. Ik kan het weten, want ons bedrijfspand ligt pal tegenover een begraafplaats. En alsof het zo moest zijn, ook nog eens aan een doodlopende weg. Deze laatste rustplaats is overigens populair bij Broad-medewerkers, want die gaan er tussen de middag graag wandelen om het hectische reclamegedoe even te ontvluchten. Eén van onze ex-medewerkers bezocht er elke middag het graf van haar man die daar ligt begraven. Regelmatig bezoek ik de graven van mensen die ik goed heb gekend. De dood is in ons werk geen onbekende. Regelmatig maken we overlijdensadvertenties.

 

Soms probeert men van een ter aarde bestellingen iets vrolijks te maken, maar het heeft toch altijd iets gekunstelds. Na een lang ziekbed verordineerde een overleden vriend van mij via de begrafenisondernemer dat we de aula zouden uitlopen met de klanken van ‘Always Look At The Bright Side Of Life’. Heel verwonderlijk, want hij was bepaald geen opgeruimd type. En zeker geen lachebekje. Zijn dood en de weg er naartoe was lang en vreselijk.

 

Borsthaar

Over het algemeen is de koffietafel na het afscheid van de overledene een stuk gezelliger dan de begrafenis zelf. Je moet er zelfs voor zorgen dat het niet al te uitbundig wordt. Vooral Belgen kunnen er wat van is mijn ervaring. Die zijn overigens wel een stuk salon fähiger dan Nederlanders bij begrafenissen en ze tonen qua kleding ook veel meer respect voor de doden. De dames in het zwart en de heren stijlvol in donkere kleuren. Maar laatst bezocht ik in Nederland voor het eerst in jaren een begrafenis van een goede bekende. ’t Was mijn Vlaamse echtgenote’s eerste Nederlandse uitvaart, dus ze vroeg wat men bij zo’n gelegenheid in Nederland aantrekt. Ik adviseerde haar iets stemmigs aan te trekken en dat deed ze ook. Zo ook een goede vriendin die in Duitsland woont en die in devoot zwart kwam. Maar dan de Nederlanders. Sommigen keurig netjes, maar de meeste niet. Dames in flodderige broekpakken, gekreukte rokken en vormeloze jurken. Mannen met afgezakte, vaak ook nog veel te oude spijkerbroeken. Het hemd open, het borsthaar welig tierend over de kraag.

 

Carnavalshit

Tot een aantal jaren terug heb ik in mijn parochie ook rouwdiensten begeleid op het orgel. Toen ik daar pas mee begon, waren de verzoeknummers meestal Christelijke liederen of hymnes. Soms speelde ik er ook nog wat klassiek gitaar bij. In de loop der jaren is de muziektrend bij rouwdiensten  drastisch veranderd. Steeds vaker kwam het verzoek om iets van de Beatles, The Rollingstones of een bekende popgroep te spelen. Daar kon ik nog wel wat mee. Op het laatst vroeg men mij liederen Andre Hazes en nog vele andere schlagerzangers te spelen. Ik ben er mee gestopt toen iemand mij leutig de muziek van een Brabantse carnavalsband Poep En De Doortrekkers op de lessenaar gooide met het verzoek dat tijdens de mis te spelen. Want Krelis was ooit zo’n vrolijke gast geweest. Ik heb het niet gespeeld. En daarna heb ik er compleet mee gekapt. Ik heb een jaar of zes geleden nog één keer een uitvaart begeleid, namelijk van een bevriende journalist die veel te vroeg overleed. Ik heb ook zijn grafrede uitgesproken. Op het kerkhof, tegenover ons gebouw.

 

Broad ligt, zoals ik al schreef, aan een doodlopende straat. Aan het einde van die weg, is er één inrit naar links, daar is ons gebouw. Ik weet dat ik ééns rechtsaf zal gaan, waar het kerkhof ligt. Iedere ochtend als ik naar kantoor rijd, beloof ik Onze Lieve Heer dat ik in de hemel alles heel mooi zal spelen voor iedereen die binnen komt. Behalve dan dat nummer van Poep En De Doortrekkers. Dat deed voor mij op aarde de deur dicht. En daarboven de hemelpoort…