28. mei, 2013

Haren in de kip. Little Lidl

‘Drie haren is niet veel, maar je zult ze maar in je soep vinden’, grapte de politieke cabaretier Wim Kan ooit, naar ik meen over de politicus Beel. Daar moest ik even aan denken toen ik afgelopen weekend maar liefst drie haren in mijn eten tegen kwam. En wel tussen de kippenborrelhapjes die ik bij de Lidl in het Belgische plaatsje Korbeek-Lo had aangeschaft. Normaal eet ik in de week uitsluitend groenten met vis. Niet omdat ik dat lekker vind, maar omdat het gezond schijnt te zijn. Ik heb het menu van mijn goede vriend Mohamad Younes, die op die manier gewicht probeert te houden tussen zijn reizen door. Hij werkt voor een grote internationale onderneming die overal in de wereld irrigatiesystemen aanlegt. Vandaar dat hij dat altijd bestelt, in plaats van vet hoteleten. Die goede gewoonte heb ik van hem overgenomen. 9 kilo mee afgevallen... Afijn, ik besloot van die habitat af te wijken, omdat het Younes-menu ook licht kippenvlees toestaat. Daar begon het mee.

 

Draderig? Haar!

Mijn lezers weten dat ik in het Belgische Leuven woon en in de werkweek mijn dagen in mijn bosbungalow in Hierden doorbreng. Daar komt niemand, meestal ook mijn vrouw niet, die overigens is getooid met een fantastische bos blond haar. Deze gegevens zijn van belang voor deze zaak. U weet ook dat ik geen haar heb. De onderhavige verpakking was gesloten tot ik deze afgelopen zondag opende, na deze opgewarmd te hebben in de magnetron. Met de eerste heerlijkheden was niets aan de hand. Bij het derde boutje voelde ik iets draderigs in mijn mond. Ik trok aan het vermoedelijke uiteinde en haalde uiteindelijk een haar van zeker 40 cm uit mijn mond. Met licht afgrijzen ging het boutje in de prullenbak. Bij volgende happen evenzo. Ik heb de boel in de bak gemieterd en heb een aanval op mijn mond gedaan met de grootste elektrische tandenborstel die ik maar kon vinden. Bah… brrr.

 

Fooi

Per e-mail heb ik mijn beklag gedaan bij de Lidl in België. Men reageerde adequaat de volgende dag door mij even te bellen. Of ik het ‘kastieketje’ nog had. Dat had ik. Of ik het runnummer van de verpakking nog had. Die had ik niet. Of ik het merk nog wist. Dat wist ik. Ik zou een brief krijgen. Die heb ik ook gekregen. Een standaardbrief die Godelieve mij heeft voorgelezen. Ik mag een nieuw pakje kippenborrelhapjes kopen op vertoon van de brief. En men biedt excuus aan. Ik ga niet met die brief naar de kassa om te bedelen om een nieuw stukje kip. Ik neem de smerigheid van de drie haren op de koop toe maar verdom het om nieuwe kluifjes te gaan halen op vertoon van een standaardlpapiertje. Als consument wil ik een passende vergoeding, geen fooi of een standaardbrief. Wat het wordt mogen ze zelf bedenken.

 

Ik blijf wel kopen bij de Lidl. Het is een goeie kwaliteitswinkel waar ik jaarlijks met veel plezier voor ongeveer €4000,-- boodschappen doe. Ze hoeven alleen maar de afschrijving in Nederland en Belgie van mijn kaart na te kijken. Waarin een grootgrutter al niet klein in kan zijn. Schaam je, Lidl. This is Little!

 

Foto: hap-en-tap.blogspot.com