Met De Blik Van Dick

9. mrt, 2019

Vorig jaar Zomer maakte een vriend op mijn verzoek een opname met een drone op de Boulevard van Harderwijk. Flink hoog,  zo’n 30 meter. We wilden een sfeerfilmpje maken van een aantal plezierboten op het water van de Strandhaven. Gezellig varende scheepjes, waarop mensen vanaf die hoogte absoluut niet herkenbaar in beeld kwamen. Zie voor een compilatie: https://www.facebook.com/boulevardharderwijk/videos/238306880398049/)  Schetst onze verbazing dat we gebeld werden door twee van de inzittenden van een bootje of we de opname van  facebook wilden afhalen. Ze namen ieder apart contact op. Dreigen met een rechtszaak met het oog op de Wet op de Privacy (AVG). Ondanks het feit dat het hier ging om een zogenaamde ‘niet-gerichte’ opname,  wat in de wet is toegestaan, hebben we de opname er afgehaald. We maken die site voor onze lol en hebben geen zin in gedonder. Kennelijk waren de man en vrouw in kwestie, die duidelijk niet bij elkaar hoorden maar wel samen in een bootje zaten, behept enige relatie-ontrouw. Anders kan ik het niet verklaren. 

In mijn werk word ik dagelijks geconfronteerd met die wet. Meestal geven mensen toestemming om ze te filmen of te fotograferen, maar het blijft opletten geblazen. Ik vraag altijd of mensen bezwaar hebben om op beeld te komen en tot mei 2018  leverde dat nauwelijks problemen op. Tot die wet kwam.  Het valt me sindsdien steeds vaker op dat mensen schielijk wegduiken als ik de camera richt op groepen van mensen. Sommige verzoeken vriendelijk niet gefotografeerd of gefilmd te worden en daar houd ik rekening mee. In toenemende mate reageren mensen – met name jongeren – bijzonder agressief als je je werk staat te doen. Soms sta je met je rug tegen een wettelijke muur. Laatst hadden we een hele draaidag in een werkplaats van een bedrijf. Van tevoren gevraagd of mensen toestemming gaven om gefilmd te worden. Aan het einde van de dag gebiedt één  van de medewerkers die wel toestemming voor publicatie had gegeven dat we opnamen waarop zij stond niet mochten gebruiken. Een hele dag naar de sodemieter; moesten we de hele klus op eigen kosten over doen.

Wat wel en niet mag

In het algemeen geldt dat filmen en fotograferen op de openbare weg en in de openbare ruimte mag, omdat dat valt onder de zogeheten ‘vrijheid van informatiegaring’, beter bekend als de vrijheid van meningsuiting. Wanneer een persoon die op straat wordt gefilmd of gefotografeerd een redelijk belang tegen publicatie heeft, is niet eenvoudig te zeggen, aangezien hier de nodige juridische discussies over zijn. Bovendien is het vaak moeilijk om een harde lijn te trekken, omdat verschillende situaties zich voor kunnen doen. Grote kans dat het wel is aan te merken als privacyschending als je mensen filmt of fotografeert in een intieme situatie en vervolgens de foto en/of het filmpje op het internet publiceert (bron: ckh advocaten). In het geval dat ik beschreef was dit niet aan de orde.

Iedereen wordt gefilmd

Overigens wordt iedereen dagelijks gefilmd. Door camera’s op de snelweg, in winkelstraten, in winkels en door anti-diefstalcamera’s in huizen. Vaak denk ik: waar maak je je druk over. De meeste mensen zijn geen celebraties, maar sommigen gedragen zich wel als zodanig. Dreigen met processen en geweld, terwijl je gewoon je werk staat te doen binnen de wettelijk kaders. En dat in een wereld, waarin niets meer geheim is. Uiteraard heb ik diep respect voor de regels van anderen.  Maar het zou fijn zijn als we het een beetje gezellig hielden.

(foto: Verona Veldman) 

 

28. feb, 2019

 

Ik zal niemand meer missen in mijn leven dan Roel Toering, producer en eigenaar van de Stable Studio in Arnhem. Hij is niet meer. Een soort constante factor in mijn leven is weggevallen en dat doet heel veel pijn. Ik heb kennis met hem gemaakt in – naar ik meen – 1978 toen we met een band opnamen maakten in zijn studio in Arnhem. Het was low-budget, maar Roel wist er wat van te maken. In die week heb ik heel veel van hem geleerd, wat mij later aanzette om een eigen homestudio te beginnen. Roel kon geweldig goed luisteren naar muziek en had altijd goeie suggesties. Als ik in de buurt was van Arnhem kon je altijd even langskomen voor een bakkie. In de loop der jaren hebben we tientallen radiospotjes opgenomen, waarbij Roel van tevoren altijd de precies goeie muziek uitzocht. En goed luisterde of de stemacteurs de juiste intonatie hadden. Een man met gouden oortjes. Ook masterde hij in de loop der tientallen jaren meer dan 10 CD’s voor mij, laatstelijk de nieuwe CD van www.playade.be. Vakwerk om van onze opnamefouten zoveel moois te maken. Nooit zal ik vergeten hoe hij – toen wij een nieuwe gebouw betrokken – op de bromfiets van Arnhem naar Harderwijk reed om de opening bij te wonen. Het laatste wat hij voor mij heeft gedaan is de mastering van een proefstuk van een componiste dat in mijn studio is opgenomen en door Roel perfect is gemasterd. Er lag nog één project, dat niet meer is afgekomen: de orkestband van een nummer waar we nog een clip van moesten maken. We hadden afgesproken dat we de zang opnieuw zouden opnemen en dat is nog maar een paar dagen geleden. Het heeft niet zo mogen zijn.

 

Hoewel we elkaar niet vaak ontmoette, was Roel in mijn leven een constante factor. Hij was er gewoon altijd. Als je hem sprak was het net of je hem gisteren nog had gesproken, al was het een jaar geleden dat je elkaar voor het laatst had getroffen. Regelmatig hadden we telefonisch contact over projecten. Eigenlijk een vriend die ik vreselijk zal missen. Ik wens Mieke, een fantastische vrouw, en zijn dochter die ik nooit heb ontmoet, heel veel sterkte om het verlies van deze fantastische en unieke man te dragen. Roel: Geniet daar boven – of waar de Hemel ook mag zijn – van de perfecte sound van alle engelen die je naar de eeuwigheid zullen dragen.

24. feb, 2019


De paus en de bisschoppen mogen dan in Rome debatteren over schending van kinderen, maar laten ze zich eerst even beraden over het celibaat. Dat houdt in dat geestelijken geen seks mogen hebben en maagdelijk blijven of zijn. Nergens in de Bijbel staat dat geestelijken de geneugten van het vrijen niet mogen genieten. Of het moest de apostel Paulus zijn die vrijgezel was en – zoals hij zelfs schrijft - de ‘gave van onthouding’ had. Maar hij had niets tegen seks. Hij schrijft in 1 Korinthe 7 zelfs: Het is beter te trouwen dan van begeerte te branden. Dat gold toen ook voor geestelijken.

 

De apostel Petrus – aan wie we het ambt van Paus hebben te danken – was getrouwd en schijnt zelfs kinderen te hebben gehad. De uitvinding van de kuisheid is de kerkvader Augustinus in de vierde eeuw die als het om seks ging er wel pap van lustte. Niet alleen met vrouwen, maar hij stak ook ruimhartig zijn klerikale piemel in jongetjes. Om van deze vleselijke lusten af te komen besloot hij kuis te gaan leven. Een latere Paus Johannes de 12 hield ook wel van de vrouwtjes en niet zelden kwam hij daardoor in de problemen. Die hopte niet alleen van het ene minnaressenbed naar het andere en hij stak ‘m volgens Rooms-Katholieke traditie ook in jongetjes. Een van zijn schandknaapjes, een tienjarig ventje dat hem seksueel van dienst was geweest, wijdde hij als dank tot bisschop. Na acht jaar bedenkelijk pausschap van (955-963) vond hij zijn einde in het bed van een van zijn lustige liefdes: haar man kwam onverwachts thuis en sloeg hem naar verluidt met een kachelpook de schedel in. Kortom: als het om seksueel genoegen gaat met vrouwen, mannen en kindertjes heeft de Kerk een twijfelachtige doch ruime reputatie.

 

Seksbelasting
Er waren overigens ook stemmen die het celibaat afraadden. Zoals de kerkvader Paphnutius van Thebe. Tijdens het concilie van Nicea pleitte hij: ‘’Verzwaar het juk van de kerkelijke dienaren toch niet zo. Want het huwelijk is eervol voor iedereen en geheel smetteloos. Niet iedereen kan een leven leiden zonder enige gevoelens. Ik geloof dat niemand voor de liefde behouden blijft, als mannen van hun echtgenotes worden beroofd. Het samenleven van een man met zijn vrouw ís al een voortreffelijke onthouding.”’ Zijn woorden vonden weinig gehoor. Eén van de redenen om voorstander te zijn van het celibaat was in latere eeuwen de factor Geld. Geestelijken betaalden geen belasting en hun vermogen kwam in hun eigen zakken, in plaats van dit te doneren aan de kerk. De gedachte was dan ook dat celibaat een probaat middel was om erfeniskwesties te voorkomen. Een vorm van zowel fysieke als financiële castratie die niets met geloof had te maken.

 

Geheime relatie
Het celibaat is tegenwoordig niet meer te handhaven. Het is allerwegen bekend dat zo’n 10% van de Nederlandse priesters er seksuele betrekkingen op na houden en de meeste parochianen vinden dat prima. Hun ‘vrouwen’ hebben elkaar gevonden in de organisatie Philothea, een stichting waar 110 vrouwen bij zijn aangesloten die een geheime relatie met een priester hebben. In een tijd dat de seks overal aanwezig is, mag je van geestelijke niet verwachten dat ze de broek aan houden en het liefdesbed mijden. De kerkvergadering spant dus het seksuele paard achter de wagen, in plaats van er voor. ‘k Zal niet beweren dat het seksueel misbruik dan voorbij is. Maar dan zijn ze wel eh… celibraaf en blijven ze met hun geweide tengeltjes mogelijk van kindertjes af. Overigens zijn de meeste priesters wellicht geen notoire viezerikken. Ze hebben gewoon te maken met een onduidelijk dogma dat wetenschappelijk en Schriftuurlijk nergens op gestoeld is en in de huidige tijd niet is vol te houden.

 

 

 

 
4. feb, 2019

Er is steeds meer sprake van Jodenhaat in Europa, ook in Nederland en dat verbaast me. Iedereen weet wat er is gebeurd met dit volk tijdens de tweede wereldoorlog. Ik  geboren in een dorp dat als eerste gemeente in Nederland alle joodse Zandvoorters op de trein zette naar Amsterdam, waarna ze vervolgens in de concentratiekampen omkwamen. Van de meer dan 550 joden kwamen er nog geen twintig meer terug in mijn geboortedorp.

Bloeiend dorp

Het gaat om het de badplaats Zandvoort, een plaats die juist heel veel aan de joden had te danken. Zoals een treinverbinding met Amsterdam en een tramrails naar Haarlem. Joodse ondernemers hadden voor de tweede wereldoorlog bloeiende hotels en die brachten duizenden toeristen naar deze badplaats. Het merkwaardig is dat de bevolking daar weinig dankbaarheid tegenover stelde. Gemiddeld stemden vóór 1940 zo’n 8% van de Nederlandse bevolking op de NSB. In Zandvoort bedroeg dit percentage maar liefst 23%. Was het jaloezie omdat de Joden het zo goed deden? Het antwoord is nooit gegeven, ook niet in het boek van dominee Van der Linden ‘Joods Zandvoort’. Volgens de uitgever gaat het om een aangrijpende studie die laat zien hoe een dorp ergens in Nederland met een levendige joodse gemeenschap, verandert in een fort waaruit de joden verdreven worden. Overigens is het boek wel op internet te vinden (http://www.kerkzandvoort.nl/content/publicaties/boeken/T.G.%20van%20der%20Linden%20Joods%20Zandvoort,%20een%20pioniersgeschiedenis%201881-1943.pdf)

Synagoge

Van het toenmalige Zandvoort is weinig overgebleven. In het kader van de bouw van de Atlantikwal sloopten de Duitsers 650 woningen, hotels, restaurants, de watertoren en andere gebouwen. Uit oude platen blijkt hoe mondain en fraai de badplaats was. Als één van de eerste gebouwen ging echter de synagoge de lucht in, kennelijk konden de NSB’ers, nog voor de joden uit Zandvoort werden gedeporteerd niet wachten om dit heiligdom op te blazen. Een daad die welhaast samen met de vijand gepland moest zijn, want springstof kocht je ook toen nog niet bij de kruidenier op de hoek.  

Mokum aan zee

Jodenhaat steekt ook nu de kop weer op in een land dat zolang de toevluchtsoord was van allerhande volkeren. Amsterdam werd zelfs het ‘Alef Mokum’ genoemd, dat zoveel betekent als: vrijstad. Zandvoort kreeg zelfs het predicaat ‘Mokum Aan Zee’. Het is opletten geblazen. Voor je het weet trappelen de laarzen van Jodenhaters weer voor de deur van onze Joodse landgenoten. Mensen op wie te trots zouden moeten zijn vanwege de prachtige tradities die het Jodendom ons land en de wereld heeft gebracht. Het is uiterst noodzakelijk om daar nog eens bij stil te staan.

(Met dank aan Prof.Dr. Brian Doyle, mijn professor Jodendom, Katholieke Universiteit Leuven wiens colleges mij inspireerde om deze column te schrijven

2. dec, 2018

Dat het recentelijk tot een uitbarsting met de ‘Gele Hesjes’ is gekomen, was te verwachten, aldus de Franse trendwatcher Dominique Cuvillier. Ongeveer twee jaar geleden interviewde ik hem in opdracht van www.holbox.nl. Dit in een rij van vijf Europese trendwatchers. Mijn verhalen verschenen in het internationale huismagazine van dit bedrijf, Instore Only. Tijdens dit interview gaf hij een indrukwekkende analyse van de Franse maatschappij. Daarbij voorspelde hij min of meer de revolutie van de Gele Hesjes.

“Onderhuids is er in Frankrijk veel aan de gang”, vertelde hij. “Er is een stille revolutie aan de gang die de aanzet vormt voor een enorme veranderingen in ons land”. Cuvellier: “De Fransen waren decennia lang in zichzelf gekeerd en keken uitsluitend naar hun eigen situatie die die ze nogal belabberd vonden. Wij Fransen klagen over alles en dat zie je in alle geledingen van de maatschappij. Waar het door komt? Ik denk door de korte termijnstrategie van de leiders. Mannen als De Gaulle en Pompidou hadden een visie. Dat gold ook voor Mitterrand. Dat was weliswaar een socialist, maar wel eentje met de grandeur van een Koning. Van de presidenten die daarna kwamen is vrijwel niemand in staat gebleken het land volledig te laten meeprofiteren van de globalisering. In plaats daarvan hield men de beperkte visie overeind van een sociaal stelsel dat niet meer van deze tijd is. En dat heeft jarenlang het consumentisme negatief beïnvloed. Het vertrouwen in de overheid is compleet verdwenen.”

Falende politiek

Cuvullier vindt dat jammer. “Dit land zit al tijden lang in een enorme depressie. De Fransen kregen een hekel aan zichzelf en dat is bepaald niet bevorderlijk voor een positieve toekomstvisie. Dat is jammer, want we hebben in dit land fantastische bedrijven en een benijdenswaardige cultuur, rijk aan een boeiende historie. Helaas hebben we te maken met een  falende politiek en de hoge werkeloosheid ten opzichte van andere Europese landen. Daar komt nog iets bij:  De Franse instellingen zijn te complex; de overheden zijn zo zwaar opgetuigd dat er geen aansluiting meer is met de verwachtingen en wensen van de burgers’.

 Chauvinisme

Toch houdt Cuvellier de moed er in, want: “Onderhuids is er in Frankrijk veel aan de gang”, herhaalt hij. “Het is een stille revolutie die de aanzet vormt voor een enorme veranderingen van het consumentisme in ons land. Frankrijk is in staat om de wereld te veranderen. Binnen enkele jaren zal dat blijken.” Over chauvinisme gesproken. Het gehele interview is te lezen via de volgende link: https://www.holbox.nl/media/downloads/trendwatchers/Holbox_Trendwatchers_NL.pdf