Met De Blik Van Dick

12. nov, 2017

Evenals veel andere mannen heb ik de in sneltreinvaart de levensfilm even laten terugspoelen toen de discussie over Me Too op gang kwam. Dit in de gedachte dat ik misschien ook wel eens té vriendelijk tegen vrouwelijk personeel zou zijn geweest, hetgeen mij de kale kop had kunnen kosten. Het schoot me even niet te binnen, maar toen het Algemeen Dagblad negen don'ts publiceerde over intimiteiten op het werk ben ik het toch even gaan vragen. Bij mijn weten heb ik medewerksters nooit in de billen geknepen. Over het algemeen val ik meer op borsten, maar ook ten aanzien deze attributen heb ik nooit zondige daden gepleegd, noch vunzigheden betracht. Wel maak ik soms complimentjes en dat betreft meestal nieuwe kleding die female klanten of medewerksters bijzonder flatteren. Toen één van onze dames opvallende nieuwe panties aan had heb ik mij verstout door te zeggen dat ze dankzij dit textiel mooie benen had. Dat vermocht haar blijdschap te geven, hetgeen ze me ook meldde. ‘Dank voor het compliment’, zei ze, zonder daarna een advocaat in te schakelen. Dan is er nog één puntje waar ik aan moet denken. Volgens ditzelfde blad is ook kussen met verjaardagen en het Gelukkig Nieuwjaar voor mannen een daad van vlezige vuigheid die niet meer mag. Ik vraag me dan wel af wat ik moet doen als de dame in kwestie zelf deze collegiale intimiteit er in houdt.

 

De hele discussie over Me Too vind ik iets ranzigs hebben. Dat gaat dan niet over het onderwerp, maar over het tijdstip waarop de slachtoffers uit de knijpkast komen. Sommige doen dat tientallen jaren later, waarna er alsnog mannelijke reputaties op de schroothoop belanden. Natuurlijk is machtsmisbruik van mannen hoe dan ook af te keuren. Maar er is ook een andere kant van de medaille. Er is namelijk weinig aandacht voor het omgekeerde, waarbij vrouwen hun lijf en leden zelf inzetten om een bepaald gunstig effect of voordeel te bereiken. Dat is een moeilijk onderwerp, waar je het als man maar beter niet over kunt hebben, want dan ben je een verwerpelijke seksist. Wat dat betreft kan ik putten uit een brede ervaring in het zakenleven waarbij verleiding van de andere sekse het soms wint van zakelijke argumenten. Daar wil ik het even bij laten, zonder in details te treden.

 

De hele discussie hangt me de keel uit. In mijn omgeving heb ik louter te maken met toffe wijven, zowel vrouwelijke klanten als medewerksters. Moet er gezoend worden, dan doen we dat en daarbij weet iedereen wat de grenzen zijn. Het is een kwestie van gezond verstand. Waar het hier over gaat zijn de uitzonderingen en niet de regel. Het  beeld dat alle mannen machtsbeluste macho’s zijn die niets liever doen dan vrouwen te verkrachten klopt niet met de werkelijkheid van alledag. De meeste werkgevers zijn nette mannen. Me too!

1. apr, 2017

Belgen hebben een ambivalente houding ten opzichte van de Nederlanders. Hoe dat komt weet ik niet, maar het ligt vermoedelijk ergens in het verleden. Zelfs Vlamingen hebben nog wel iets voor de Bourgondische Fransen en dat is ten opzichte van de Calvinistische Hollanders wel heel even anders. Dat merk je al bij de lunch. Nederlanders doen dat met een broodje kaas en een glas melk en het moet niet te lang duren. Belgen doen dat in de voormiddag en dan mag een kloeke fles wijn niet ontbreken. Een ander verschil is dat Nederlanders de overheid vertrouwen en de Belgen helemaal niet. De reden dat onze Zuiderburen die beheptheid tonen is, dat vrijwel elk rijk in het verleden de Belgen overheerste. Trok je je mond open, dan werd je onder de meeste regimes een kopje kleiner gemaakt. Of er brak een oorlog uit die op de Belgische slagvelden werd uitgevochten. De Nederlanders kenden dat niet. Werden die bedreigd door de Engelsen of Spanjaarden. , dan sloegen ze er bovenop. De zuinigheidheid - zeg maar krenterigheid - van de Belgen heeft daar veel mee te maken. Altijd bang dat iemand anders er met de kluif van door gaat. En als je daar bang voor bent, dan gebeurt dat ook...

 

Waar ik nooit achter ben gekomen is, waarom Belgen ons zuinig vinden terwijl ze zelf elke Eurocent minimaal tienmaal omdraaien. Het tegendeel is waar. Kijk maar wat de Nederlanders bij elkaar brachten via giro 555. Bij de Azië-actie in 2005 sprokkelden de Belgen een zielige € 750,000,-- bij elkaar tegenover 208 miljoen Euro van de Nederlanders. Bij de laatste actie voor de hongersnood in Afrika haalde de Nederlanders een dikke 30 miljoen bij elkaar via giro 555 tegenover de Belgen die met pijn en moeite 2 miljoen ophaalden via het actienummer 1212. 

 

Nog steeds hebben de Belgen het over Hollanders die bij een café kraanwater bestellen omdat het nix kost of om zes rietjes vragen om uit één flesje cola te drinken. Er zijn nog meer verschillen tussen Nederlanders en Belgen, zeker in het zakenleven. Daaruit blijkt ook dat de zuinigheid van de Belgen ook iets te maken heeft met een buitengewoon grote voorzichtigheid. Dat merik ik ook bij het zakendoen in België (waarbij ik geleerd heb om mijn grote Hollandse slabek dicht te houden en beter te luisteren). 

  • Het vertrouwen van een Belg moet je verdienen en dat kan/mag even duren. Een Nederlander zal je sneller in vertrouwen nemen maar dan moet je dat vertrouwen ook weer sneller waarmaken.
  • Een conflict is voor een Belg een aanval, voor een Nederlander is dat eerder een gelegenheid om over te gaan tot discussiëren en meedenken.
  • Belgen nemen niet zo makkelijk (financiële) risico’s. Nederlanders zijn daar veel ondernemender in.
  • Nederlanders nemen besluiten tijdens een vergadering, Belgen in de wandelgangen.
  • Nederlanders zijn minder service gericht dan Belgen. Nederlanders gaan voor hun waarheid, Belgen gaan uit van de filosofie ‘ieder zijn waarheid’.
  • Nederlanders ‘maken’ een plan Belgen ‘trekken’ hun plan.
  • Nederlanders komen zelden terug op een genomen besluit, Belgen hebben doorgaans achterpoortjes (en dat voor beide partijen!).
  • Nederlandse managers hebben  ‘bevoegdheden’, Belgische managers hebben ‘taken’ (en moeten elke belangrijke beslissing nog even overleggen met ook weer hun superieuren)

Wellicht kan de zuinigheid van Belgen hieruit worden verklaard. Ze nemen geen risico’s en zijn bang dat hun geld in de zakken van mensen verdwijnt die daar geen recht op hebben. Nederlanders vrezen dat ook, ook maar weten dat het grootste deel van de poen goed terecht komt. Het is dus een kwestie van vertrouwen. En daar zijn Nederlanders nou eenmaal beter in. Die vertrouwen tot het tegendeel wordt bewezen en dan is het ook Basta. Daar kunnen de Belgen nog wat van leren.

Nederlanders en Belgen houden echter van elkaar. Liefde op het eerste en tweede gezicht. We delen dezelfde moppen en bewonderen elkaar. Was dat niet zo, dan had ik dit niet durven schrijven.

 

9. dec, 2016

Hadden de leden en de voorzitter van de Tweede Kamer Wilders kunnen tegen houden met zijn uitspraken? Het antwoord is ja en daarvoor hoeven we alleen maar 77 jaar terug te gaan, naar het jaar 1939. Toen heeft de kamervoorzitter de NSB’er Rost van Tonningen enkele malen het woord ontnomen, toen hij zich onwelvoeglijk uitliet. De huidige kamervoorzitters hebben dat nooit gedaan, terwijl zij daartoe wel het recht hadden. De vergelijking met de zaak van 1939 dringt zich op. Dat zat zo:

 

In dat jaar diende de zogenaamde Zaak van Oss waarbij het de vraag was of de marechaussee bij een onderzoek haar boekje te buiten was gegaan. Omstreeks 1938 bracht het onderzoek van deze brigade enkele zedenschandalen in de 'betere' milieus aan het licht: van een Joods ondernemer, die seksuele relaties met zijn vrouwelijk personeel had onderhouden; van enkele priesters die beticht werden respectievelijk van omgang met een vrouw en homoseksuele relaties met enkele knapen. Er viel op die aantijgingen wel iets aan te merken. De omgang met een vrouw was priesters niet door de wet verboden en de homoseksuele relaties dateerden van jaren her. De minister van Justitie deed de zaak dus af, maar Rost wilde de minister interpelleren maar dat stond de kamervoorzitter niet toe. de Kamer wees dat verzoek af, maar Rost van Tonningen dreinde gewoon door en nam daarbij woorden in de mond die de kamervoorzitter niet accepteerde. Die werden geschrapt en we zullen dus nooit weten wat hij zei. De actie van Rost was overigens een zorgvuldig geplande provocatie en dat zijn we inmiddels van Wilders wel gewend. De voorzitter liet de woorden van Rost van Tonningen schrappen en ontnam hem het woord.

 

Dat hadden de huidige voorzitters ook kunnen doen. Woorden als de kopvoddentax, het nepparlement en knettergek die in ’s lands vergaderzalen zijn gebezigd, getuigen niet van enkel respect voor de kamer. Maar de voorzitters grepen niet in en hebben dat nu aan de rechter over gelaten. De discussie over wat wel en niet toelaatbaar is om te zeggen, had ook in het parlement gehouden kunnen worden. Er is nog een overeenkomst tussen de NSB’er Rost van Tonningen en Wilders. Ze beledigden beide een ras. De geschiedenis leert, wat daarvan komt. 

14. nov, 2016

Heel veel mensen hebben mij al gevraagd: moet je geen blog maken over Zwarte Piet. Geen tijd voor gehad, maar nu vind ik het een beetje te gek worden. Laat ik eerst even ingaan op de theologie van Zwarte Piet. Sint Nicolaas is volgens mij niet de Bisschop van myra, maar een Bisschop met die naam in de derde eeuw na Christus. Volgens een overlevering nam Sint Nicolaas in 325 als bisschop deel aan het Concilie van Nicaea. De voornaamste aanleiding tot bijeenroepen van het concilie was de onrust die ontstond door de ketter Arius. Die beweerde dat Jezus niet de zoon van God was, en daarmee had je het gedonder in de theologische glazen. Sint Nicolaas pikte die bewering en maakte geschiedenis door Arius een enorme optater in zijn gezicht te geven tijdens het concilie. Sint Nicolaas werd daarom in het cachot gedonderd om even af te koelen. Maar naar verluidt was het Maria zelf die hem uit zijn boeien bevrijdden. Hij kreeg van haar zijn bisschoppelijke gewaden terug alsook een bijbel. Sindsdien wordt de man geëerd. Nicea werd in Turijke ooit gesticht met de naam Antigoneia. Tegenwoordig heet de plaats doodgewoon Znik. Inderdaad… Znik is een plaatsje zo klein… om te huilen.

 

Middeleeuwen 

De zwarte Piet is een uitvinding die we aan de middeleeuwen hebben te danken. In die tijd durfde men de naam ‘Duivel’ niet uit te spreken. Benamingen van de satan waren onder andere ‘Joost’. Daar hebben we de uitdrukking ‘Joost mag het weten’ aan te danken. Hij werd ook wel Zwarte Piet genoemd. Sint Nicolaas knechtte de duivel, bij wijze van spreken, in de persoon van zwarte piet. Ze werden zijn hulpjes en dat heeft niets te maken met negroïde types of discriminatie.

 

Duivel 

Dat zwarte Piet zo’n discussie is geworden in Nederland heeft te maken met onze Calvinistische volksaard. We zijn het nooit met elkaar eens en als een paar mensen dat wel zijn dan organiseren ze zicht. De schrijver Godfried Bomans meldde dit als voordeel: in ons land krijgt geen dictator een poot aan de grond. Waarom? Omdat we ons gelijk mobiliseren: we stichten een eigen kerk, een eigen school, een eigen politieke partij en een eigen krant of magazine. Zwarte Piet is de belichaming van onze volksaard en de wil anderen van onze standpunten te overtuigen.

 

Calvinisme 

Op het gebied van Sinterklaas zijn de Belgen veel slimmer geweest. Die hebben in het jaar 1217 de Nederlanden de mond gesnoerd met een urbane daad: Ze hebben een plaats vlakbij Waasmunster in het midden van België gewoon Sint Niklaas genoemd. Daarmee was de sinterklaas-en zwartepietenkous af. Zoals te doen gebruikelijk waren wij in Nederland weer te laat met het eren van de goedheilig man en zijn donkere gevolg. Pas in 1399 werd de Friese Plaats Sint Nicolaasga gesticht. Daarin zit ook de roep van de Nederlanders om van deze heilige afscheid te nemen. De naam zegt het al: Sint Nicolaas… Ga! Kijk, zo houd je de discussie natuurlijk wel levend.

 

Het wordt tijd dat de Paus zelf ingrijpt!

 

30. aug, 2016

Het lijkt er op dat steeds meer bedrijven proberen hun klanten genadeloos te pesten. Om gedonder te voorkomen noem ik maar niet de namen van sommige telefoonmaatschappijen, banken en vooral internetproviders. Had je een paar jaar geleden een klacht of een opmerking voor deze instanties, dan was er een meneer of een mevrouw die je doorverbond met de juiste persoon. Tegenwoordig kan dat niet meer. Bel je een bedrijf, dan krijg je eerste te horen dat je de zoveelste beller bent en dat je maar even moet wachten. Er zijn ook ondernemingen die dat helemaal niet doen en je gelijk adviseren om dan maar een mail te sturen. Doe je dat, dan zijn er bossen, vooral technische en digitale bedrijven, die dan een ticket sturen. Daar staat op dat ze je mail hebben ontvangen. Maar het is eigenlijk een bericht om tijd te rekken. Want veel ondernemingen verkopen graag, maar als het op service aan komt dan zijn ze niet, of veel te laat thuis.

 

Zo ook mijn internetprovider, waarvan ik de naam niet noem, maar het heet dat ze de beste internetprovider van Nederland zijn. Ik wilde het pakket van de zaak verhuizen naar mijn privé-adres. Reden: bij het zakelijke pakket konden we geen toegang krijgen tot internationale telefonie zonder daar vet voor te betalen. Privé kon dat wel. Omdat mijn vrouw in België woont en één van mijn ontwerpers in Amerika, besloot ik dan maar een particulier abonnement te nemen. Dan declareer ik dat wel aan de zaak, dacht ik. Afijn: om een lang verhaal kort te maken: om dit voor elkaar te krijgen heb ik zeker 25 tickets gehad en ik heb er ruim twee maanden over gedaan het pakket van mijn gading te krijgen. Vervolgens kreeg ik een  nieuwe ontvanger die het niet deed, ook al volgde ik de gebruiksaanwijzing heel nauwkeurig.

 

Tenslotte heb ik een monteur besteld en die kwam een paar dagen later. Die constateerde dat de bedrading die dit bedrijf zelf had aangelegd én de nieuwe ontvanger allebei niet deugdn.  Inmiddels werkt alles eindelijk maar toch. Maar dat ga ik de provider niet melden. Voor je het weet krijg ik wederom het heen-  en weer… en ook… een ticket!