Met De Blik Van Dick

13. okt, 2018

Als ik morgen zou mogen stemmen voor de Gemeenteraadsverkiezingen, dan zou ik stemmen op Denise van der Voort, de schepen van cultuur. Later meer hier over. Maar ik mag als Nederlander niet stemmen en bovendien zou ik als rechtse bal nooit stemmen op een socialiste. Edoch, Denise is zo rood als het maar kan. Dus mijn keuze dient verklaarbaar te zijn. Maar morgen gaan de Leuvenaren naar de stembus voor lokale en burgemeestersverkiezingen. Verkiezingen in Belgen zijn verplicht. Wie niet op komt dagen krijgt een boete van tussen de 60 en 150 Euri, en daar zit niemand op te wachten. Vandaar dat de Belgen braaf gaan stemmen.

 

Keizer van Leuven

In Leuven gaat het om meer dan de partijen. Er moet ook een nieuwe burgemeester komen. Dat was 24 jaar lang Louis Tobback, bijgenaamd De Keizer van Leuven. Ondanks het feit dat de beste man maar een paar turven groot is, een politieke geweldenaar die in z’n  eentje de bouw van de megalomaan winkelcentrum in Brussel tegenhield. Zijn gedoodverfde opvolger zou dan Mohamed Ridouani moeten worden. Die wordt hier door de socialisten flink naar voren geschoven, maar de vraag is of die het wordt. Zijn opponent is Carl Devlies van de Christendemocraten, die een veel ‘presideëtieler’ overkomt. Wat er ook gebeurt… Denise Vandervoort moet wat mijn betreft terug komen. Waarom… omdat ik haar ken. Dat scheelt een hoop. Van haar programma weet ik in feiten niets af.

 

Big Bill

Vandervoort is een wethouder van Cultuur die onder de mensen is. Niet alleen in verkiezingstijd, maar ook er tussendoor. Daar ken ik haar ook van. Voor de eerste keer ontmoette ik haar bij een optreden van de plaatselijke bluesartiest Big Bill. Babbeltje mee ‘geslagen’, zoals de Belgen zeggen. Dat moge verwonderlijk zijn, want Vlamingen zijn uiterst gezellig onder elkaar, maar van vreemden – en zeker Hollanders – moeten ze in feite niets hebben. Later nog een paar keer gesproken over onze wederzijdse bezigheden en de afloop daarvan. En ze nam op het gemeentehuis de eerste CD van Playade – een muzikaal duo waarvan ik deel uit maak - officieel in ontvangst. Compleet met fotograaf en aandacht in de plaatselijke pers. Zo leer je elkaar kennen. Zo stortte ze, om met Covey te spreken, flink wat emotioneel geld op mijn spirituele bankrekening. Dus mijn stem zou naar haar gaan.

 

Didi de Paris

Wellicht dat ik daarmee de vriendschap verspeel van mijn goede vriend, de dichter Didi de Paris wiens vrouw de Groenen in Leuven vertegenwoordigt. Maar ja. Ik hoef niet te stemmen. De vele plakkaten die hier in de straten  en huizen hangen staren mij hol aan. Voor het eerst in mijn leven ben ik blij een agnost te zijn. Tenminste, als het om de merkwaardige Belgische politiek gaat.

3. okt, 2018

De Belgische futuroloog Herman Konings die ik onlangs interviewde in Antwerpen voorspelde 10 jaar geleden al dat er meer luiers zouden worden verkocht aan ouderen dan aan baby’s. Daaraan moest ik denken toen ik laatst een krachtige scheet liet in mijn kantoortje van Via Communio BV, mijn bedrijf. Ik dacht: ‘Er is hier toch niemand, dus het kan wel even’. Waar ik niet op rekende was dat het resultaat een natte wind was die als een raket de broek in vloog. Ik kan je vertellen, dat zoiets helemaal niet leuk is, en heel even prees ik de Heer dat ik alleen was. Ik ben met rokende banden naar huis gereden  om van broek te wisselen, beseffend, dat heel wat ouderen die gelegenheid niet hebben.

Zowel in Nederland als Vlaanderen – waar ik vaak verkeer – is er een chronisch tekort aan mensen in de ouderenzorg. Dat betekent dat ouderen die in hun broek poepen en dat zelf niet kunnen oplossen urenlang in hun eigen stinkende mest zitten. Vooral ’s nachts als er weinig tot zelfs een verpleging is. Met name in Nederland is er op een kotsmisselijke manier bezuinigd op de ouderen. Ook nu nog, terwijl in de nieuwe begroting van Rutte IV het geld tegen de plinten klotst, wordt er nog te weinig zorg aan ouderen gegeven.

Discrepantie

Er zijn volgens een persbericht van Omroep Max zo’n 130.000 vacatures in de zorg.  Op dit moment leven er 1,3 miljoen 75-plussers in Nederland en dat aantal stijgt naar 2,1 miljoen in 2030. Dat betekent veel voor de manier waarop de zorg ingericht wordt. Bijna 40 organisaties, instellingen, bedrijven en overheden slaan weliswaar de handen ineen om de ouderenzorg te verbeteren, maar tussen overeenkomst en uitvoering zit vaak een discrepantie. De goede voornemens en woorden tot samenwerking vertalen in concrete daden blijkt vaak heel moeilijk. Door het verenigen van alle partijen die betrokken zijn in één ‘pact voor de ouderenzorg’ kunnen de krachten gebundeld worden en de plannen gezamenlijk uitgevoerd. Maar de praktijk is vaak weerbarstig. Dat blijkt sowieso uit het feit dat elk plan op dit gebied in Nederland en Vlaanderen tot een mislukking is gedoemd.

Natte flats

De komende jaren is er derhalve letterlijk veel stront aan de knikker. Als 66-jarige voel ik me nog steeds gezond. Ik ben blij dat mijn natte flats een uitzondering is. Maar wie garandeert me hulp als ik krachteloos ben en in de broek schijt? Tijd dat de bekakte lieden in Den Haag nu eindelijk écht iets voor de ouderen van Nederland gaan doen. Wie zorgt er voor dat de ouderen van Nederland in actie komen? Onder met motto uiteraard: ‘Wie wind zaait zal storm oogsten’. En da’s niet grappig bedoeld!

21. sep, 2018

Eigenlijk zou ik afscheid moeten nemen van de ING. Lafhartig als ik ben profiteer ik echter van haar digitale mogelijkheden en betalingsgemak en dat is zwak van me. Het is een bank zonder geweten. Dat ontdekte ik een jaar of 10 geleden toen een bankdirecteur uit een regio uit het Oosten des Lands kennis met me maakte. Samen met een partner hadden we een bureau dat zich bezig hield met interne positionering. De vraag van het bankmannetje was of we manier wisten om de gedragsregels van de bank wat ruimer te interpreteren en te omzeilen. Die regels verschenen automatisch bij bankmedewerkers op hun scherm als ze in de ochtend hun computer aanzetten. Dat hebben we geweigerd.

 

Nadat de Nederlandse staat van onze belastingcenten de ING had gered en ze de miljarden terug hadden betaald, bleek dat de ING niets had geleerd. Wellicht qua bedrijfsvoering wel een beetje, maar qua invoelend vermogen van het Nederlandse volk zeker niet. Opperbankier Hamers wilde zijn salaris verhogen met een truc. De ING-topman zou er vanaf dit jaar extra aandelen bij krijgen ter waarde van 50 procent van zijn vaste salaris van 1,75 miljoen euro. Omdat aan het grijpen van die aandelen geen prestatiedoelen zijn gekoppeld, valt de extra beloning niet onder het bonusplafond van 20 procent. Het feest ging onder de maatschappelijke druk niet door. Maar het fenomeen toonde wel aan dat de bank geen reet had geleerd. Natuurlijk was dat geen criminele daad, al werd dat door de Nederlandse bevolking wel zo gevoeld.

 

Voor het hekje!

Wél crimineel was het witwassen van zwart geld. Hoeveel dat is geweest weten we niet, maar de ING moet er voor miljarden hebben doorgejast, gelet op de boete die ze er voor kregen. Die komt neer op een betaling aan de Nederlandse staat van 775 miljoen. Dan hebben we het over een schikking. Liever had ik gehad dat de grijpgrage ING’ers voor het hekje hadden gestaan. Op opzettelijk witwassen door een gewone burger staat maximaal 4 jaar gevangenisstraf of een geldboete van de vijfde categorie (78.000 euro). Op schuldwitwassen staat een maximumstraf van 1 jaar gevangenisstraf of een geldboete van de vijfde categorie. Daarnaast kan het iemand worden verboden om bepaalde beroepen uit te oefenen, waaronder het beroep waarin hij zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen. Eigenlijk een topbestuurder als eindverantwoordelijke door de rechter aan de tand gevoeld moeten worden. Wie weet was hij dan de bak in gedraaid. Nu is directeur Timmermans ontslagen en als zondebok de financiële woestijn in gestuurd. Andere directeuren die ook verantwoordelijk waren blijven aan en mogen hun beroep nog steeds uitoefenen. Sinds enkele jaren leggen bankiers een eed af. We weten nu wat die waard is…

 

KNAPper?

Terug naar mijn klandizie van de ING. Die heeft handige digitale systemen, veel klantvriendelijker dan bij andere banken. Geld overmaken doe je in een ommezien en ze hebben handige apps. Veel handiger dan de Boerenbank – die een akkefietje had in Amerika – waarbij je met een moeilijke reader moet werken. Of de Belgische bank waar ik nog een rekeningetje heb (en die in 2009 nog werd veroordeeld wegens fraude in de negentiger jaren). Gemak dient de mens. Er niets is menselijker dan niet te leren van je fouten. De banken voorop. Eigenlijk zou ik afscheid van de ING moeten nemen. Misschien dat ik dat op een dag ook doe. Er zijn banken die slimmer, schoner en KNABper. De vraag is of ik van mijn eigen fout heb geleerd. En die is: klant blijven bij de ING.

 

 

11. sep, 2018

Wie naar mijn ogen kijkt denkt dat ik slaperig ben. Iedereen ziet dat er met mijn oogleden wat mis is. Behalve de geneesheer van Achmea, die kennelijk cum laude is afgestudeerd als notoire kwakzalver aan de voormalige Universiteit van Harderwijk, ooit de slechtste universiteit ter wereld. Daar kom ik nog op terug. Vandaar ook dat hij of zij het beter meent te weten de prof. Dr. Ilse Mombaers, een internationaal vermaarde professor in de oogheelkunde aan de universiteit van Leuven. Die oordeelde dat er nodig iets aan mijn oogleden gedaan moest worden, omdat ze het verliezen van de zwaartekracht van moeder aarde. En dat is ook hard nodig. Wat sommige klanten denken dat ik niet oplet en vrouwen slaan op de vlucht omdat ze denken dat ik in opperste geilheid naar ze zit te loeren...

Inmiddels hebben er twee onderzoeken op die universiteit plaatsgevonden die onomstotelijk bewijzen dat die oogleden opgetrokken moeten worden. Al eerder heb ik mijn oogleden laten liften. Dat was elf jaar geleden bij een plastisch chirurge in Apeldoorn die er een rotzooi van maakte, zodat ik nu met dolfijnenogen rondloop. Het sprekende bewijs daarvan is dat vrouwelijke dolfijnen hier in het Dolfinarium bijna spontaan het bad uitspringen om mij diep in de ogen te kijken. Ik herinner mij die chirurg nog als de dag van gisteren. Ze had een decolleté als de Grand Canyon. Helaas hield haar vaardigheid in het opereren geen gelijke tred met de spontaniteit van haar vrolijk deinende boezem. De operatie mislukte. In het Plaatselijke ziekenhuis het Sint Jansdal hier in Harderwijk – liefkozend het Sint Jammerdal genoemd – hebben ze enige herstelwerkzaamheden verricht, maar die hebben niet geholpen. Mijn oogleden bleven zoals ze waren… sterker nog: mijn linkeroog is zelfs misvormd.

Een jaar geleden echter ging het echter nog verder mis. Ik ging met mijn goede vriendin Ingeborg naar Medemblik op reportage en op de terugweg merkte zij dat ik minder goed kon zien dan enkele jaren daarvoor. Ik had en heb moeite om in het donker te rijden. Vervolgens had ik een paar keer parkeerschade aan de zijkant van mijn bolide, waarop mijn vrouw Godelieve constateerde dat ik letterlijk aan een tunnelvisie leed. Mijn blikveld wordt verkleind door zakkende oogleden. Ik weer naar het Sint Jansdal, naar de oogarts. Haar conclusie: die ogen moeten worden gelift, maar wij beginnen er niet aan. Veel te link… Ga maar naar Leuven naar Professor Mombaerts. Dat heb ik ook gedaan. Die wilde de boel wel repareren. Ze vond het zelfs nodig om dit op korte termijn te doen. Wederom wees Achmea de vergoeding voor de operatie af op puur technische gronden. Mijn oogleden moesten, suggereerde men, eerst nog maar eens een paar millimeter zaken en dan wilden ze wel dokken.

Twee weken geleden ramde ik de auto van mijn buurman, de goedlachse Slager Beert. Twee portieren van mijn auto hadden een flinke deuk. Zijn bestelwagen zag eruit alsof die geraakt was door een granaat van de Taliban. Inmiddels is zijn auto gemaakt en de mijne kan Beun de Haas nog aardig rechttrekken. Reden: verkeerde inschatting van de afstand.

Tot slot nog even iets over de Kwakzalver van Achmea die ook gestudeerd moet hebben aan de Universiteit van Harderwijk. Daar kon je afstuderen zonder iets geleerd te hebben als je maar geld had. Vandaar ook de uitdrukking, zo stom als een Harderwijker. Eigenlijk gaat het niet helemaal om Achmea, want formeel ben ik verzekerd bij een entiteit van deze assurantieclub: Prolife. Dat is een grgrgrchristellijke organisatie. Daarom ter toelichting waarom ik deze column schrijf, ontleend aan Exodus 21:24: ‘Oog om Oog, Tand om Tand’. Kortom: de inkt, vermengd met de gemeenste pisazijn perst zich uit mijn scribentiele poriën.

Ook klachten over Achmea? Even aan me schrijven. Dan gaan we de ten strijde tegen de kwalzalvers die daar hun medische tirannie mogen botvieren. Een leuke facebookpagina is zo gemaakt en ik heb er écht zin in.

 

 

 

 
15. apr, 2018

Heel vaak worden communicatiemensen beticht van het verspreiden van nepnieuws. Echter, als er één beroepsgroep op eieren loopt voor wat dit betreft, dan zijn het de reclame- en PR-mensen. Nepnieuws is er altijd al geweest. Denk aan de uitspraak van de grote schrijver Multatuli (1820 – 1887): ‘Niets is geheel waar en zelfs dat niet’. Een uitspraak die heel wat vrijdenkers en staatslieden in de gordijnen joeg. Die wilden immers niets anders dan de waarheid, maar dan wel hun eigen waarheid. Wat het verschil is tussen waarheid en werkelijkheid is sowieso een dilemma voor menige filosoof. Er zijn ook dikke boeken over volgeschreven, onder andere door Hans-Georg Gadamer in zijn kloeke boek ‘Wahrheit und Methode’. Een vuistdikke verhandeling voor theologen in hun strijd tegen de Verlichting.


De term fakenews is niet van Donald Trump al is dat wel een bevriend staatshoofd dat er mee schermt. Joseph Goebels was er in het Hitlertijdperk een meester in. Soms ging het zelfs om nepnieuws met een humoristisch trekje. Denk aan de uitspraak ‘Engeland zal doorvechten tot de laatste Amerikaan’. Een grapje dat overigens een vorm van waarheid bevatte. Met deze zin zijn we er ook: nepnieuws is een vorm van waarheid, een manier om feiten in een ander daglicht te zetten. Dan hebben we het niet over een onschuldige 1-aprilgrap maar over meningen die plotseling nieuws worden, zonder dat het door de feiten wordt gestaafd. Communicatiemensen kunnen zich dat niet permitteren, zeker niet in de huidige tijd waarin fakenews van officiële zijde snel wordt ontkracht.

Reclame, PR, web en film bevatten per definitie nieuws, zelfs als het over het nieuwste wasmiddel gaat. De bewijsvoering is belangrijk en de feiten moeten kloppen. Is dat niet zo, dan zijn er heel wat instanties die aan de bel kunnen trekken. De Autoriteit Financiële Markten, consumentengroeperingen, de Reclame Code Commissie, enzovoorts. Verspreiding van nepnieuws kan leiden tot enorme reputatieschade, wat ook geldt voor het debiteren van halve waarheden.

Moet het dan altijd om de feiten gaan? Ons antwoord is volmondig JA, maar… de keuze van de invalshoek van het nieuws is en blijft een kwestie van creativiteit en vakmanschap, waarin je de betere communicatoren herkent. Bij Broad werken redacteuren die gepokt en gemazeld zijn in het (nep)nieuws. Ze weten wat we kunnen schrijven en weglaten. Wellicht tijd om je nieuws ook eens met die mensen te delen. Zijij kunnen dat vertalen in strategieën, reclame, PR, web en film. En dat is geen nep!