Met De Blik Van Dick

2. jul, 2020

Nu we toch in Nederland bezig zijn met excuses aan te bieden en spijt te betuigen, wil ik dat wij nu ook eens wat excuses gaan eisen van landen die óns iets hebben aangedaan. Of dat nog steeds doen. En wel van een aantal kwalijke naties die hier ooit niet bepaald zachtzinnig zijn bezig geweest. Om te beginnen van Italië. Dat land heeft Nederland via de Romeinen een paar eeuwen bezet, zodat onze voorouders, de Batavieren daar behoorlijk last van hebben gehad. Vervolgens excuses van Rusland, omdat hun voorzaat Atilla de Hun vanuit de Oeral in 435 ons land binnenviel. Hij roofde en verkrachtte onze vrouwen en dat is tegenwoordig niet netjes meer.  Dus Poetin komt hier niet mee weg en kan zijn Roebels gaan aanspreken . Ook wil ik verontschuldigingen van de Noorwegen, voor wat de Noormannen bij ons hebben uitgevreten. Die hebben Wijk bij Duurstede platgebrand en dat zit nog steeds in ons collectieve geheugen. Ook de Franse president Macron zal diep in de buidel moeten tasten vanwege de verovering van ons land door Koning Clovis. Maar die mag wat minder betalen, want naar verluidt was die Christelijk en dat doet het goed in ons Bijbel-lezende landje. Verder krijgen we ook nog een lieve duit van Spanje, omdat Karel de Vijfde en Philps de Tweede in ons land vervelend hebben geplaagd en onze edelen op de brandstapel hebben gezet. Ik noem een Egmond en Hoorne. Dat zijn we nog niet vergeten, ook herschrijven we de geschiedkundige canon duizend maal. Weliswaar heeft Piet Hein later wat pecunia teruggehaald van de schuld door de Zilvervloot te veroveren op de Spanjaarden… maar dat is Klein Bier ten opzichte van de belastingen die de Hertog van Alva ons oplegde. Dan krijgen we ook nog wat pegulanten van de Engelsen, met wie we maar liefst driemaal in oorlog waren. Verzachtende omstandigheid is dat ze meegeholpen hebben om ons land van de Duitsers te bevrijden. De Brexit lijkt mij een voldoende straf. We zullen het daarbij laten. Verder mogen de Denen ook de beurs trekken, want in de zestiende eeuw hebben ze de Sont afgesloten voor onze handelsvloot. Een vuige daad waardoor we bijna onze laatste öre hadden versnoept. En wederom moeten we een extraatje krijgen van de Fransen die onder leiding van Napoleon Bonaparte ons land voor de tweede maal veroverde. Als ze dat nog een keer doen, dan gaan we er nooit meer op vakantie. En willen we ook hun wijn nietmeer. Die kunnen we ook zelf maken in Limburg en Ermelo. Van de Duitsers hoeven we niks want na de oorlog kregen we een paar stukjes land van Duitsland dankzij de vrede van Jalta. Dat hebben onze Oosterburen teruggekocht in 1960 voor 280 miljoen Mark (nu bijna 1 miljard Euro waard), dus daar hebben we wel wat aan verdiend. Zo zijn er wel meer landen die hun excuses en geld aan ons moeten aanbieden. Bijvoorbeeld de Belgen die zich in 1834 van ons afscheidden. Maar daar hoeven we eigenlijk nix van te hebben. Ze worden genoeg gestraft door de eeuwigdurende taalstrijd die ze zelf hebben opgeroepen door de hele natie na die tijd te verfransen. Dat moeten ze zelf maar oplossen. Eigenlijk moeten we de Friezen er ook van langs geven, want die hebben Bonifatius vermoord. Maar omdat ze ook bij Nederland horen is dat een sigaar uit eigen doos. Kortom…. We hebben nog heel wat tegoed aan excuses en geld. Zoals van Luxemburg omdat we daar naar goed Hollands gebruik niet meer kunnen witwassen. Dat geldt ook voor Liechtenstein, Andorra en Guernsey om dezelfde reden. Kortom: wat in het vat zit verzuurt niet. Dat wordt vangen. ’n Kwestie van volhouden. En een mooie opdracht voor ons kabinet. Binnenkort start ik een petitie, want dat geld kunnen we na de Coronacrisis goed gebruiken… Als het veel is, laat dan die late excuses maar zitten:) 

16. jun, 2020

Sinds enige dagen besef ik hoe opgehokte kippen zich voelen. Opgesloten! Tot die conclusie kun je alleen maar komen als je na enkele maanden weer onder de mensen komt. Die behoefte heb ik meestal niet. Schrijven van reportages en het monteren van filmpjes is nu eenmaal een ascetische bezigheid, waarbij je het liefst niemand om je heen hebt. In het begin van de lockdown heb ik het kantoortje dat een opdrachtgever mij ter beschikking heeft gesteld spoorslags verlaten. Om vervolgens mij naar mijn lief in België te spoeden, want in de nacht van 20 of 21 maart sloot België de grenzen en in die bewuste nacht kon ik nog nét de grens over. Vervolgens ben ik bijna een maand bij mijn lief gebleven, daarbij de huidige tijden zegenend; je kunt overal werken waar je wilt. En omdat mijn lief gezonder voedsel maakt dan ikzelf, ben ik onder haar tedere hand en zuinig-calorische kookkunst ook nog afgevallen. Maar eens moet je terug. Want ik heb opdrachtgevers in Nederland die op mij rekenen, al moet ik toegeven dat mijn goede vriend Henk mij geweldig wist te vervangen.

 Teruggekomen in Nederland heb ik mijn domicilie definitief verplaatst naar mijn appartement, deels om praktische redenen. In de directe omgeving daarvan moet ik ook regelmatig werken en kan ik het zelfs lopend af. Gevolg is dat ik ruim acht weken in mijn kleine appartement van 36 m2 heb doorgebracht. In die tijd heb ik mijn werk zodanig georganiseerd dat ik dankzij enkele investeringen heel flexibel ben geworden. Dat is mede te danken aan mijn slimme computerboer www.avensys.nl die de nodig technische zaken aan elkaar heeft geknupt. Heel belangrijk, want daardoor kon ik ook weer terug naar mijn inmiddels ontmantelde kantoortje. En da’s fijn. Want dan merk je, dat het leven en werken in je eentje toch een eenzaam bestaan is. De mensen van www.dialocid.com – de opdrachtgever van het kantoortje – zijn toch min of meer collega’s van je geworden. En dat is fijn.

Voor enkele bedrijven verzorg ik bedrijfsnieuws. Bij het vergaren daarvan heb ik gelijkgestemde zielen geïnterviewd, die ook waren opgehokt. Net als ik mis je de gesprekken bij de koffieautomaat, het kletsen op de parkeerplaats en het delen van ervaringen. Hoewel we de deur niet bij elkaar plat lopen is het toch fijn om af en toe je snoet buiten de deur te steken voor een gezellige kout over iets onbenulligs. Zeker nu ik mijn kantoor opnieuw heb ingericht is het fijn om weer onder de mensen te zijn. Tenslotte zijn we sprekende beesten die elkaar niet kunnen missen. Dat besef is misschien de winst van de afgelopen tijden.

 

Helaas zitten de kilo’s er weer aan…

 

 

 

15. jun, 2020

Anders dan in Nederland gingen de afgelopen week in België de sportscholen weer open en dat heb ik geweten, want ik wilde er natuurlijk snel naar toe. Onder het motto ‘hoe dom kun je zijn’ heb ik weergaloos de apparaten bestegen en sindsdien loop ik rond met spierpijn. Maar dan wel van een lekker soort. Heerlijk, om na ruim 10 weken weer eens wat oudroest op tillen en je hart lekker te laten bonken op de stepmachine. Al met al schat ik dat ik zo’n 15% aan kracht heb ingeboet en qua spiermassa zal hetzelfde percentage spieren zijn getransformeerd in vet en spek. Kon ik mijn buik tot voor kort nog redelijk esthetisch houden, deze is inmiddels opgezwollen tot iets peerachtigs. Overigens is de buik op de foto niet van mij, zo erg is het nou ook weer niet. Edoch, ijdeltuit die ik ben zie ik  in de etalageruiten waarop ik soms angstvallig een blik werp dat het beter kan. Om dan snel weer door te lopen.

Franse Slag

Niet dat ik nou helemaal niets heb gedaan. Ik was nog in het bezit van een paar gewichten en wat dynabands. Amechtige heb ik op de grond gelegen om setupjes te maken en buikspieroefeningen te doen. Ik had zelfs nog wel een stepmachine. Deze is bepaald niet gesofisticeerd; die van de sportschool is veel beter. Het was derhalve meer een gedeeltelijke onderhoudsbeurt voor de spieren en longen. Hetzelfde gold voor mijn lief, die bij het Franse Decathlon flink wat spullen bestelde om fit te blijven. De Corona maar heel makkelijk de schuld gevend, bezorgde deze winkelketen de spullen pas naar zes weken. Sinds die tijd snap ik ook waar de uitdrukking ‘met de Franse Slag’ vandaan komt.

 Vliegtuigen

In Nederland gaan meer dan 2 miljoen mensen naar de sportschool en aan deze instellingen is het te danken dat de Grote Grijze Massa van mijn leeftijd nog hippend door de straten huppelt. Gezond en wel. Maar de sportscholen werden gesloten. Op het hoogtepunt van de epidemie had ik daar nog wel een beetje begrip voor. Maar nu zeker niet meer. De zogenaamde ‘collateral damage’ is waarschijnlijk heel groot na de Coronacrisis – die overigens nog niet eens voorbij is. Anders dan in andere sectoren beschikken de betere fitnesscentra over uitstekende mechanische ventilatiemogelijkheden waarbij de lucht een aantal malen per uur wordt gefilterd. Het zijn eigen vliegtuigen zonder vleugels in technisch opzicht. Want vliegen mogen wij wel, maar sporten niet. Dat is vreemd.

Zonde

Pas op 1 juli 2020 gaan de sportscholen weer op en in Nederland en dat is rijkelijk laat en zonde van de tijd. Natuurlijk is een afstand van anderhalve meter ten opzichte van je medesporter belangrijk, dat staat onomstotelijk vast. Maar het gaat niet aan om mensen de gezondheid waar ze recht op hebben te onthouden. Voorlopig maar weer 1x per week trainen bij www.city-fit.be in België en wachten tot www.sportcentrumiedema.nl in Nederland weer opengaat. Als één van de eerste lig ik straks kwijlend op de stoep!

 

12. jun, 2020

Ik overweeg of ik de Bond tegen het Vloeken ga voorstellen om het woord ‘Corona’ bij te schrijven in de lijst van blasfemische woorden. Want ik ben het goed zat, evenals vele Nederlanders met mij. Om over de Belgen niet te spreken. Op het moment dat ik dit schrijf ben ik bij onze Zuiderburen en kom ik net terug van de sportschool, die daar enkele dagen geleden is open gegaan.  Op de stepmachine heb ik de afgelopen maanden maar eens doorgenomen in ’t hoofd.  Die anderhalve meter vond ik in veel gevallen truttig, zeker met winkelen. Iedereen rost je met zijn of haar winkelkar voorbij, vooral in de veel te nauwe paden van de Action. Maar die tijd kun je ook nuttig besteden. 

Nuttig: een overzichtje:

  • Samen met mijn zakenpartner Edwin Bronckers in de USA hebben we een mooi programma opgezet voor bedrijven die zich na de crisis opnieuw willen positioneren. Kijk maar even naar deze link. https://issuu.com/dreamgrafix/docs/broadcasts_corona_communicatie Dan kom je terecht in het walhalla van de communicatie.
  • Verder heb ik mijn computerboer de opdracht gegeven om twee nieuwe computers voor beeld en geluid te ontwerpen en dat heeft ‘ie keurig gedaan. Het kostte wel een paar centen, maar het loopt als een speer.
  • Verder heb ik uitgebreid kunnen oefenen met een state-of-the-art filmcamera die ik al een jaar in huis had, maar waarmee ik nog weinig had gedaan.
  • Hetzelfde gold voor de werking van een drone die ik vorig jaar had aangeschaft en waarmee ik nog niet commercieel mocht vliegen. Inmiddels heb ik examen gedaan om dat te doen en de nodige papieren verkregen.
  • Sinds kort kom ik ook weer op mijn kantoor in een bedrijfsverzamelgebouw. Daar ben ik maanden niet geweest, omdat ik net als een boel andere Nederlanders zat opgehokt in mijn appartement in de Binnenstad van Harderwijk. Of mijn geluidsstudio in België.
  • Ook daar heb ik de tijd gehad om het nodige te investeren. ’t Ziet er nu piekfijn uit. Kijk maar: https://www.youtube.com/watch?v=Lddpgp0kaPI
  • En dan nog dit: ik ben lid geworden van een internationale vereniging van journalisten, GNS Press Support, compleet met perskaart en de nodige attributen om mijn werk vrijer en beter te kunnen doen.
  • Dan had ik nog een ander voornemen: namelijk om op de helft aan te landen van mijn opleiding Theologie. Naar het schijnt heb ik dit jaar drie examens gehaald. Van één weet ik het zeker, van de andere twee een sterk donkerbruin vermoeden dat het goed gaat aflopen. Tenminste… als ik de reacties van mijn overige twee proffen juist interpreteer.

Kortom, dankzij en ondanks de Coronacrisis heb ik heel veel kunnen doen. En als klap op de vuurpijl kwamen er ook nog twee nieuwe klanten binnenwandelen. Eén met een eenmalige klus, een ander met een lading persberichten, een paar magazines en wellicht ook een paar films.

Truttig

Zelfs het passeren van de grens tussen Nederland en België om zowel mijn Lief als mijn klanten te bezoeken ging van een leien dakje dank. Met andere woorden: die maatregelen vond en vind ik truttig, maar de afgelopen tijd was zeker nuttig. Tot voor kort was de tijd een  schaars goed in mijn leven. Die periode heb ik kunnen gebruik om een heleboel zaken op poten te zetten. Zonder die Covid-19 was me dat nooit gelukt. Nu maar hopen dat het virus me voorbij gaat. Want ja… je wilt toch ook een beetje genieten van je inspanningen.

21. mei, 2020

Regeringen moeten in deze tijden besluiten nemen, of ze nou leuk zijn of niet. Helaas kunnen Klaver van Groen Links en Marijnissen van de SP daar moeilijk tegen. Dat laten ze ook luidkeels horen in de kamer en daar erger ik me aan. Vooral de wijze waarop. Grote smoelen, maar nooit deelnemen aan een regering. Het gaat dus om twee partijen die nog nooit regeringsverantwoordelijkheid hebben gehad, en dat eigenlijk ook niet willen. Het verkrijgen en behouden van zetels vinden ze kennelijk belangrijker. Het pluche zit lekker.  Zeker in deze tijden, waarin beiden wel kritiek hebben, maar geen oplossingen. En als die er zijn, dan gaat het om onuitvoerbare ideeën.

 Ook toen Groen Links flink wat zetels had gewonnen en uitgenodigd werd om deel te nemen aan de regering, nam Klavertje de benen zonder duidelijke reden. Toen had de partij 14 zetels, dus het had best gekund. Waarom Klavertje ‘m smeerde is nooit duidelijk geworden. Dan hebben we natuurlijk ook nog Marijntje, de dochter van de charismatische Jan Marijnissen, die ik bij hem thuis wel eens heb ontmoet in Oss. Jan kon ook van zich laten horen, maar manifesteerde zich aan de andere kant als een cultuurliefhebber en filosoof. Helaas kwam dat wat minder uit de verf toen hij in de kamer zat.  In 2006 had de SP maar liefst 25 zetels en vormde zo een flink machtsblok. Maar men nam geen deel aan de toenmalige regering Balkenende. En dat had best gekund.

Met name in het begin van Coronacrisis waren Klavertje en Marijntje in de kamer goed te horen met bakken kritiek. Het laatste mag natuurlijk als je in de oppositie zit, maar de manier waarop had wel wat anders gekund. Het was inhakken op een kabinet dat, zoals Rutte zei, 100% besluiten moest nemen met de wetenschap van nog geen 50%. Die grote smoelen heb ik me aan geërgerd. Natuurlijk laten Wilders en Asscher zich ook niet onbetuigd, maar dat zijn de voormannen van partijen die wél weten wat het is om in een regering te zitten. Dus daar kan ik ook wat meer van hebben. In een democratie mag je vrijwel alles zeggen en dat moet ook. Maar de toon waarop mag wat mij betreft wel een beetje minder. Om te spreken met de beroemde woorden van Jan Marijnissen in een bekend geworden kamerdebat dat hij had met parlementsvoorzitter Frans Weisglass: : Effe Dimmen!